პროპაგანდა

                      

   

             

                                  

                          
ქართულ ენის ინგლისური ტერმინოლოგიით «გაკეთილშობილება» სულაც არ მიგვანიშნებს ქართული მენტალიტეტის "გადასავლურებაზე". პირიქით, რუსული ბარბარიზმით დაბინძურებული ქართული ენის ბიზნეს-ინგლისურით კორექტირება უმეტეს შემთხვევაში,  სწორედ ვადაგასული და დაობებული  საბჭოური კომპლექსების ახლებური შეფუთვის მანიშნებელია. ესეთი კომპლექსებით ჯერ კიდევ გატენილია ეროვნული  თვითშეგნების "საწყობი"...    გადასაყრელად გვენანება, ამიტომ ერთმანეთს ვასღებთ, როგორც აყროლებულ ყველს და დაძმარებულ ღვინოს.  მაგალითად «ბიზნესმენი» - სიტყვა სიტყვით ითარგმნება როგორც საქმის კაცი, ან შემოკლებით უფრო გავრცელებული – საქმოსანი, სალაპარაკო პოპულარული ჟარგონით კი «დელეცი».

საბჭოთა კავშირში საქმოსნებს სისხლის სამართალი სჯიდა, რადგან ყველაფერი ის რასაც დღეს ბიზნესს ეძახიან არალეგალური იყო და  ეს სიტყვა სააზოგადოებაში ძირითადად უარყოფით კონტექსტში აღიქმებოდა.. საბჭოთა პერიოდის ქართულ კინოში, ლიტერატურაში, თეატრში, ვერ ნახავთ ვერც ერთ დადებით გმირს «საქმიანი» წრიდან. უფრო მეტიც, მათთვის ფარდის ახდა და ნიღაბის ჩამოგლეჯა, როგორც დღევანდელი პარლამენტარები იტყოდნენ"ლუსტრაცია" - ბევრი ქართველი ხელოვანის წარმატების ერთ ერთი  მიზეზი გახდა, ( ოთარ იოსელიანის «გიორგობის თვე»)- ამას მაშინ ნეგატიურ მოვლენებთან ბრძოლას უწოდებდნენ.  თუმცა, უნდა ითქვას იოსელიანის ღვინის ფალსიფიკატორებზე ბევრად უფრო პატიოსანი საქმოსანებიც ცხოვრობდნენ საქართველოში. უამრავი იატაკქვეშა საამქრო ფუნქციონირებდა, რომელიც საბჭოთა უზარმაზარ ფაბრიკების პროდუქციასთან შედრებით, არც თუ ცუდი ხარისხის ფეხსაცმელს, ბიჟუტერიას, ტანსაცმელს უშვებდა... რომ არაფერი ვთქვათ საპარიკმახეროებზე, სამკერვალო და ფოტო ატელიეებზე, ეგზოტიკურ მწეღეებზე და დანების მლესავებზეც კი... ყოველივე ამას დღეს "კულტურულად"  საშუალო და მცირე ბიზნესს ეძახიან... იგივე შეიძლება ითქვას სიტყვა კომერციაზე, რომელსაც ქართულად, ვაჭრობა ჰქვია, შესაბამისად კომერსანტებს კი – ვაჭრები...

გაკეთილშობილებულ სიტყვათა გრძელ სიაში, ერთ ერთი ყველაზე საინტერესო,  გულისრევამდე პოპულარული ტერმინი «პიარია», რომელიც პრინციპში სიტყვა არც არის– თუ გავშიფრავთ PR ინგლისურად ნიშნავს Public Relations ანუ საზოგადოებასთან ურთიერთობებს, რაც პრინციპში, სხვა არაფერია თუ არა უძველესი ლათინური სიტყვის - პროპაგანდის თანამედროვე, პოლიტკორექტული ტრანსკრიპცია.

პროპაგანდა თავის ორიგინალურ განმარტებაში ნიშნავს «იმას, რაც უნდა გავრცელდეს» ან « რაც უნდა გაკეთდეს» (ლათ).

პოლიტიკური პროპაგანდის სათავეების პოვნა ჯერ კიდევ  ანტიკურ ცივილიზაციაშია შესაძლებელი –  ძრითადად საჯაროდ წარმოთქმულ დისკურსი  და მითოლოგია. რომალელები პროპაგანდისთვის მატერიალურ საშუალებებად იყენებდნენ მონეტებს, აგრეთვე შარა გზის გსწვრივ ჩასობილ დამარკაციის დახლოვებით ორი მეტრის სიმაღლის სვეტებს,ერთგვარ პირველყოფილ  ბილბორდებს, რომლებზე ამოტვიფული იყო ოფიციალურ პირთა სახელები და ტიტულები... 

პროპაგანდა ეპოქების მიხედვით იცვლიდა  სახეს. XVI საუკუნეში «ოცდაათწლიანი» ომის დაწყებისთანავე პაპმა გრეგუარ XVI დაარსა  «Congregatio de Propaganda Fide « ანუ «რწმენის გავრცელების კონგრეაცია», მასში შემავალ კარდინალებს სხვადასხვა კონტინენტზე გაგზავნილ მისიონერების მიერ ქრისტიანობის გავრცელებისათვის მეთვალყურეობა გაწევა ევალებოდათ...  მოგვიანებით ნაპოლეონ ბონაპარტემ იტალიური კამპანიისას ათასობით ბიულეტენი დაბეჭდა და გაავრცელა რომელზეც თავად იყო გამოსახული დროშით ხელში- ამით მან ბეჭდვით პროპაგანდას ჩაუყარა საფუძველი.

ტერმინმა «პროპაგანდამ» თავისი უარყოფითი კონოტაცია მხოლოდ მეოცე საუკუნეში,  პირველი მსოფლიო ომის პერიოდში შეიძინა:  როდესაც მასში ჩართულმა სახელმწიფოებმა პირველად შექმნეს და გამოიყნეს ინფორმაციის კონტროლით საზოგადოებრივი აზრის მანიპულირების მეთოდი, რომლის საშუალებითაც, დამკვეთმა -  პრეზიდენტმა ვილსონმა შეძლო ამერიკელთა ტრადიციულად იზოლაციონალისტური საზოგადოებრივი  აზრის ინტერვენციონიზმისკან მიმართვა. პროპაგანდის ტექნოლოგია ექვსი თვის ვადაში მეცნიერულად იქნა შემუშავებული და კოდირებული . ეს სამუშაო განახორციელეს ესეისტმა ვალტერ ლიპმანმა და პრეზიდენტის მრჩევლმა,ზიგმუნდ ფროიდის ძმისშვილმა -ედუარდ ბერნაისმა, რომელიც დღეს ინსტიტუციონალური პოლიტიკური და ინდუსტრიული პროპაგანდისა და «საზოგადოებასთან ურთიერთობის», ანუ Public relations (PR)  მამად ითვლება .

პირველი მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ, ინგლისემა პაციფისტმა სოციალისტმა,  ლორდმა პონსობიმ ომის დროს სხვადასხვა ქვეყნების მიერ გამოყენებული პროპაგანდის მეთოდების რეზიუმე გააკეთა, რომელშიც ის ამტკიცებდა, რომ  საზოგადოებრივი აზრის მანიპულირებისათვის, აუცილებელია ის  დაარწმუნო  :

1. რომ ჩვენს მხარეს არ სურს ომი.

2. რომ პასუხისმგებელი მოწინააღმდეგეა.

3, რომ მტერი მორალურად დასჯადია.
4, რომ ომს კეთილშობილური მიზანი აქვს.
5. რომ მტერი შემაძრწუნებელ სისასტიკეებს სჩადის (ჩვენ არა)
6. რომ მოწინააღმდეგემ გაცილებით დიდი დანაკარგი ნახა ვიდრე ჩვენ.
7. რომ ღმერთი ჩვენსკენ არის,
8. რომ ხელოვნებისა და კულტურის მოღვაწენი ჩვენს ბრძოლას მხარს უჭერენ.

9.რომ მოწინააღმდეგე იყენებს აკრძალულ იარაღს.

10. რომ ის, ვისაც აქ მოყვანილი პირველი ცხრა პუნქტის არ სჯერა, არის მოღალატე, ან უკეთეს შემთხვევაში სიცრუის მსხვერპლია( რადგან ჩვენგან განსხვავებით, მტერი ცხადია, პროპაგანდას ეწევა)

როგორც სპეციალისტები,  ისტორიკოსები თვლიან, ამ ჩამონათვალს აქტუალობა არა თუ არ დაუკარგავს, ის თავისუფლად შეგვიძლია მივუსადაგოთ მეოცე საუკუნის ბოლო პერიოდის და ნებისმიერ თანამედროვე კონფლიქტს.

მაგალითად 1990 წელს ამერიკის კონგრესის წინაშე მოწმის რანგში წარსდგა ახალგაზრდა თვალცრემლიანი ქალი. რომელიც, როგორც თავად განაცხადა, კუვეიტში ერაყის მიერ განხორციელებულ სისასტიკის სცენებს პირადად შეესწრო- კერძოდ, მოყვა, თუ როგორ ესროდნენ ერაყელი ჯარისკაცები ჩვილ ბავშვებს , ავტომატების ჯერით ხდიდნენ თავის ქალებს... ციფრიც კი დასახელდა რამდენიმე ასეული. ...მოწმის იდენტობა მისივე უსაფრთხოების მოტივით გასაიდუმლოებულ იქნა. ამ ჩვენებამ   საზოგადოებრივი აზრის უზარმაზარი რეზონანსი გამოიწვია... პრინციპში, ძალიან მალე გაირკვა, რომ ეს მხოლოდ სპექტაკლი იყო, ერაყელ ჯარისკაცთა მიერ ჩადენილი არადამიანური სისასტიკე  კი შეთხზული ამბავი, მაგრამ მისი გამეორება მამა ჯორჯ ბუშმა მოასწრო და ეს ჩვენება  ერაყთან ომის დაწყების მორალურ საბუთად  იქცა.  ახალგაზრდა ქალი, სინამდვილეში ვაშინგტონში კუვეიტის ელჩის ქალიშვილი აღმოჩნდა. «საზოგადოებასთან ურთიერთობის კამპანია» ანუ პიარი მთლიანად შეკვეთილი იყო კომპანია Hill&amp:Knowlton-სათვის 10 მილიონი დოლარის საფასურად ასოციაცია Citizens for a Free Kuwait – ის მიერ.

ამ სპექტაკლს უკვე აღარ ერქვა პროპაგანდა, ეს  პიარ კამპანია იყო... ათი წლის შემდეგ შვილი ჯორჯ ბუში მამის მსგავს, მხოლოდ  უფრო  მასშტაბურ "ბირთვულ" სპექტაკლს გაათამაშებს ერაყში კუვეიტზე ბევრად  უფრო ფართო მასშტაბიანი ომის წამოსაწყებად ,   პროპაგანდა არც ამ სპექტაკლს დაერქმევა, რადგან ამ სიტყვის შერყეული რეპუტაცია საბოლოოდ მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ   თავად დასავლეთმა და მათ შორის პირველ რიგში  ამერიკამ დაასამარა,  ის ტოტალიტარული რეჟიმების თანმდევ ტერმინად, სისხლიანი ტყუილის სინონიმად აქცია, სინამდვილეში კი ჩვენსავით ახლებურად შეფუთა, პიარი დაარქვა და დიდი ლეგალური  ბიზნესის საშუალებად აქცია.   
 უახლესი ისტორიის ორ ყველაზე შემზარავი და მასშტაბური, ნაცისტური და საბჭოთა რეჟიმების ძირითადი საყრდენი, «პური არსობისა» სწორედ პროპაგანდა გახლდათ.

წიგნების საჯარო დაწვა. "ავტოდაფი" ბერლინი 11 მაისი 1933 წელი 

                                                                       
მესამე რაიხს ოფიციალურად თავისი პროპაგანდის მინისტრი ჰყავდა - გებელსი. აი,  ამ სამინისტროს მიერ შეთხზული   რიტუალური ტექსტი, რომელსაც საჯაროდ «მოღალატე და საშიში ავტორების» წიგნების დაწვისას კითხულობდნენ 1933 წლის მაისში ბერლინში გამართულ "ავტოგაფის" აქტის- ახალი ინკვიზიციის კოცონის წინ, რომელშიც ნაციის "მოღალატე" და "მტერი" ავტორების წიგნები განადგურდა. :

«... კლასობრივი ბრძოლისა და მატერიალიზმის წინააღმდეგ! ხალხთა კომუნისა და იდეალისტური ფილოსოფიისათვის! მე ცეცხლს ვაძლევ კარლ მარქსისა და ლეონ ტროცკის ნაწერებს!... დიადი ომის ჯარისკაცების მიმართ ჩადენილი ლიტერატურული ღალატისთვის! ერის ჭეშმარიტი სულიერებით განათლების მიზნით, მე ცეცხლს ვაძლევ ერიხ მარია რემარკის ნაწერებს!.. »

უნდა ითქვას, ნაცისტების საარჩევნო წარმატებაც და   მათი შემდგომი ძლაუფლების გამაგრებაც - სწორედ პროპაგანდის ზედმიწევნით მეცნიერული მეთოდოლოგიით გამოყენების წყალობით მოხდა... ისევე, როგორც საბჭოთა კავშირში.

ამ საქმისთვის პირველ რიგში მობილიზებულ იქნა ქვეყნის ინტელექტუალური და სახელოვნებო ელიტა. რომელთა დიდი ნაწილი თითქმის მაშინვე რეპრესიების მსხვერპლი გახდა: სტალინური რეპრესიები შეგვიძლია განვიხილოთ, როგორც   პროპაგანდის ერთგვარი მნიშვნელოვანი ნაწილი, მიმართული გადარჩენილების დასაშინებლად,..შიში კი ტყუილს - უმეტეს შემთხვევაში დამაჯერებელს ხდის. 

ტოტალიტარული რეჟიმებისათვის  დამახასიათებელი პროპაგანდა  თავის თავში ყოველთვის მოიცავს დაშინების ელემენტს: ადამიანი არც ისე ბრიყვია ვერ მიხვდეს რომ მას ატყუებენ, როდესაც ეუბნებიან, რომ მსოფლიოში ყველაზე დემოკრატიულ და სამართლიან ქვეყანაში ცხოვრობს, მაშინ როდესაც მის გარშემო სიღატაკე და უსამართლობა სუფევს. პროპაგანდა მხოლოდ ბედავს მის მოტყუებას, უტიფრად უყურებს თვალებში და რეაქციას ელოდება ირონიული ღიმილით... რეაქცია კი ხშირ შემთხვევაში სწორედ ისეთია, როგორზეც ეს სისულელეა გათვლილი, ადამიანი იჯერებს სიბრიყვეს, რადგან არ სურს საკუთარ სიმხდალეს თვალებში ჩახედოს, მას ურჩევნია ჰქონდეს ბრიყვის რეპუტაცია, ვიდრე მხდალის... მერე კი თავის მხრივ, სხვებს . მასზე ოდნავ გაბედულებს ესხმის თავს, საკუთარ სიმხდალეზე მათ სთხოვს პასუხს, მათზე იძიებს ...  პროპაგანდა ხშირად მხოლოდ დასტური, ერთგვარი თავშესაფარია ჩვენი მხდალი და კონფორმისტი ბუნების,  ზუსტ და წერტილოვან პროპაგანდას დღესაც ისეთივე წარმატებით შეუძლია   მაგიური მეტამორფოზა მოახდინოს  ჩვეულებრივ პატარა, მხდალ ადამიანებში და ისინი  მონსტრებად აქციოს,  როგორც ნაცისტური გერმანიაში, ან საბჭოთა კავშირში.

ამ ორი ტოტალიტარული ტეჟიმების მიერ განხორციელებულ არნახული მასშტაბის  ინსტიტუციონალური "პიარკამპანიის" შედეგებზე დაყრდნობით შეგვიძლია დავუშვათ, რომ ცივილურობის მიუხედავად,  მეცნიერულად გათვლილი და კონკრეტულ მოვლენაზე ზუსტად დამიზნებული პროპაგანდა ადამიანის ტვინის საღ უჯრედებს ისევე კლავს, როგორც ზუსტად შერჩეული ანტიბიოტიკი ამა თუ იმ ვირუსს. ის ზუსტად ერთნაირად ურეცხავს ტვინს როგორც კულტურულად «ნაკლებად განვითარებულ» საბჭოთა მოქალაქეს ასევე «ცივილიზებურ» გერმანელს... უფრო მეტიც ეს უკანასკნელი თავისი ბარბაროსობით თვით ყველაზე ველურ კანიბალსაც აჭარბებს...

ნაცისტურ გერმანიასა და სსრკში პროპაგანდის მექანიზმები დაახლოვებით ერთი სისტემით  განვითარდა,   პროპაგანდასთან დაკავშირებული ნებისმიერი თემა ამ ორიდან ერთ ნებისმიერ ქვეყანაში,  თავის ანალოგს პოულობს მეორეში.  მაგალითად კინო და პროპაგანდა, რადიო და პროპაგანდა, სპორტი და პროპაგანდა, თვით ალპინიზმი და პროპაგანდაც კი : გერმანული ალპიური კლუბი უკვე 1921 წლიდან " წმენდა" თავის რიგების აღრეული სისხლისგან :  კლუბიდან ნელ ნელა გაირიცხა ყველა ებრაელი ალპინისტი. ნაცისტების ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ ალპინიზმი ნაცისტთა პროპაგანდის ერთ ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რგოლი გახდა. ზუსტად ისევე როგორც ცივ და წითელ აღმოსავლეთში – სადაც მწვერვალებს არქმევენ "სტალინის პიკს", რომელსაც მოგვიანებით შეცვლიან კომუნიზმის პიკით, სადაც ასევე ფუნქციონირებს კინოს სახელმწიფო კომიტეტი, რომელსაც გოსკინო ქვია, სადაც ისევე როგორც ნაცისტურ გერმანიაში, ხელოვანებს აიძულებენ რეჟიმის სამსახურში ჩადგნენ, წინააღმდეგ შემთხვევაში მათ ანადგურებენ ფიზიკურად,მორალურად..სადაც კულტურა პროპაგანდას ემსახურება... და კულტურის ნარკომის ფუნქცია ზუსტად იდენტურია პროპაგანდის მინისტრის, გებელსის ფუნქციისა. 

სწორედ ამიტომ პროპაგანდის სამსახურში ნებით თუ იძულებით უამრავი დიდი ხელოვანი აღმოჩნდა ჩართული, გასული  საუკუნის ერთ ერთი დიდი პოეტი ვლადიმერ მაიაკოვსკი პროპაგანდას ხელოვნების პირდაპირ გაგრძელებად თვლიდა. მართლაც, იტალიურ ფუტურიზმსა და ფაშიზმს შორის ისეთივე «ახლო ნათესაური» კავშირი დამყარდა, როგორიც რუსულ კონსტრუქტივიზმსა და ბოლშევიზმს შორის.

პერფომანსისა და პოლიტიკური პროპაგანდის  ერთ ერთი კულმინაციად ითვლება 1920 წლის 7 ნოემბერს ოქტომბრის რევოლუციის აღსანიშნავად დადგმული გრანდიოზული სპექტაკლი, ზამთრის სასახლის აღების რეკონსტიტუცია. რომელშიც მონაწილეობდა წითელი არმიის 8000 კაციანი ბატალიონი, 125 მოცეკვავე, ცირკის 100 მსახიობი, 500 მუსიკოსი. გამოყენებული იქნა ყველა არტ ინოვაცია, რომელიც 1909 წლის შემდეგ შეიქმნა რუსი ავანგარდისტების მიერ. დადგმა, არქიტექტურა, დიზინი, მხატვრობა. კინო – განხორციელებული იქნა რუსული ფუტურიზმისა და კონსტრუქტივიზმის ყველაზე დიდი არტისტების მიერ ( მეირხოლდი, ეიზენშტეინი - ოქტომბერი, ანუ ათი დღე რომელმაც შეძრა მსოფლიო)

"ოქტომბერი :10 დღე, რომელმაც შესძრა მსოფლიო" - სერგეი ეიზენშტეინი. 1927

მსგავსი გრანდიოზული  მასშტაბის სპექტაკლები მაიაკოვსკის თვითმკვლელობიდან ორი წლის შემდეგ შეწყდა, როდესაც ჟდანოვმა სოც-რეალიზმის აუცილებლობა დააკანონა ქვეყანაში.

ტოტალიტარული რეჟიმების მიერ კლასიკად ქცეული პროპაგანდის სტრუქტურა თავის რეპლიკებს  დღევანდელ მსოფლიოშიც პოულობს. ამა თუ იმ ქვეყანაში განხორციელებული პროპაგანდისტული კამპანიების ინტენსიობის, შინაარსისა და მოცულობის მიხედვით თავისუფლად შეგვიძლია დავადგინოთ ამ ქვეყნების მმართველი რეჟიმების ტოტალიტარიზმისაკენ გადახრის გრადუსი, ხარისხი. და ამის საუკეთესო მაგალითი ისევ პოსტსაბჭოთა ქვეყნებია.

რა თქმა უნდა ძნელია არ გაგახსენდეს ბოლო წლებში საქართველოში გამართული ფარაონული პროპაგანდისტული პერფომანსები, რომლის პიკი უდავოდ რენი  ჰარლენისთვის ორგანიზებული მასობრივი სცენების გადაღებებია ფილმისთვის «აგვისტოს 5 დღე», რომელშიც არანაკლები ცოცხალი და მატერიალური რესურსი იქნა გამოყენებული ვიდრე მეირჰოლდის  სპექტაკლის "ოქტომბრის" დადგმის დროს.   მხოლოდ იმ განსხვავებით რომ რენი ჰარლენს, რა თქმა უსასრულობა აშორებს სერგეი ეიზენშტეინთან.  მიზანსცენის მთავარ ავტორს  - პრეზიდენტ მიხეილ სააკაშვილსაც ცხადია აბსოლუტურად არაფერი აქვს საერთო ვსევოლოდ ემილოვიჩ მეირჰოლდთან... უფრო ზუსტად კი მის ტალანტთან.  ჰარლენი-სააკაშვილის  სპექტაკლი უფრო ანდრეი ჟდანოვის მიერ დაკანონებული სოცრეალისტური  "პაროდია",  მრავალ მილიონად ღირებული  იაფფასიანი  პროპაგანდაა, რომელსაც თანამედროვე ჟდანოვები, იუმორის გრძნობა რომ ჰქონდეთ «პიარ რეალიზმს» დაარქმევდნენ. რა თქმა უნდა ქართული ფსიქოლოგიური პროპაგანდისტული ტერორის საუკეთესო და  ქრესტომატიულ ნიმუშად ალბათ    ტვ "იმედის"  მიერ მოდელირებული "ქრონიკა" დარჩება სამუდამოდ.  

აგვისტოს 5 დღე "რომელმაც  შესძრა მსოფლიო" რენი ჰარლენი.2011

პროპაგანდაზე თვალყურის დევნება საშუალებას იძლევა გარკვეული აზრი შევიქმნათ იმ საზოგადოებაზე, რომლისთვისაც ეს პროპაგანდაა გამიზნული. განსაკუთრებით დღევანდელ  ექსტრემალურ პერიოდში, რომელშიც   ქართული წინასაარჩევნო უსისხლო   "სამამულო ომი" მიმდინარეობს.

დღეს საქართველოს არ ჰყავს თავისი გმირი, სამაგიეროდ ყავს ანტიგმირი: მოღალატე! და სახელმწიფოს მთელი პროპაგანდისტული რესურსი სწორედ მისკენ არის მიმართული, საქართველო დღეს ფუნქციონირებს ამ ანტიგმირზე სწორებით, დაახლოვებით ისე, როგორც  ნაცისტური გერმანია ებრაელებზე, ბოლშევიკები ბურჟუაზიაზე...  შეიძლება ითქვას, რომ საქართველოს მამოძრავებელი ძალა დღეს სიძულვილია. სიძულვილის ყველაზე კალორიული საკვები კი საომარი რიტორიკა, მით უმეტეს როდესაც ომი იმდენად ახლოს დგას ცელ მომარჯვებული სიკვდილივით , რომ   შენი სახელმწიფოს პროპაგანდის მანქანის ტოქსიკურ გამონაბოლქვად ტრანსფორმირებულ მის ცხელ და მყრალ ამონასუნთქს გამუდმებით გრძნობ, ის გამუდმებით გახრჩობს...  სახელმწიფო  კი  მისი წყალობით დაჟანგებული ორთქმავალივით მძიმედ, ჭრიალით, მაგრამ მაინც კუსავით ნელა გადაადგილდება.

ეს რიტორიკა არის სწორედ ის, რაც იდეოლოგიურად რადიკალურად განსხვავებულ ტოტალიტარული რეჟიმებს აერთიანებს: გარეშე მტერზე და მოღალატეებზე ობსესია ერთადერთი «ლოგიკაა» რომელიც მათ კოშმარულ ჰალუცინაციებს, მათსავე წარმოდგენაში რაციონალურსა და დამაჯერებელს ხდის. ეს ერთგვარი ძლიერი ნარკოტიკია, რომლის დოზა განუწყვეტლივ იზრდება,  რომელიც ბოლოს აუცილებლად აქცევს მომხმარებელს  ტოქსიკომანად, და ბოლოს პოლიტიკურად მოკლავს.

ლორდ პონსობის მიერ საუკუნის წინ, პირველი მსოფლიო ომის დამთავრების შემდეგ შედგენილი პროპაგანდის ათივე ძრითადი და კლასიკად ქცეული ფორმულა არასდროს ისეთი  აქტუალური და ამავე დროს გროტესკული არ ყოფილა საქართველოში, როგორც დღეს :

1. ჩვენს მხარეს ომი არ სურდა. 
2. პასუხისმგებელობა მთლიანად რუსეთს ეკისრება, პოლიტიკურიც და სამხედროც. 
3. რუსეთი მორალურად დასჯადია, თავისი ამორალური ქმედებების გამო.

4, ჩვენს მიერ განხორციელებული საომარი მოქმედებები კეთილშობილურ მიზანს, ქართული მოსახლეობისა და ტერიტორიალური მთლიანობის დაცვას ემსახურებოდა.

5. რუსული არმია, ოსური, ჩრდილოკავკასიური ბანდ ფორმირებები ენით აუწერელ სისასტიკეს ჩადიოდნენ, იმ დროს, როდესაც ქართველები მშვიდობიან მოსახლეობას ეხმარებოდნენ საკუთარი სიცოცხლის ფასად.

6. მტერის დანაკარგი ამ ომში გაცილებით დიდია ვიდრე ჩვენი: საქართველოს პრეზიდენტი ისევ მიხეილ სააკაშვილია, რაც იმას ნიშნავს რომ ომის ძირითადი მიზანი, ჩვენი ხელისუფლების შეცვლა მტერმა ვერ განხორციელდა, ლოგიკურია ჩავთვალოთ რომ რუსეთმა ომი წააგო.

7, ღმერთი რა თქმა უნდა ჩვენსკენ არის, და საქართველოში არაფერია ისეთი "აშკარა" - ის ყველგანაა, გოგირდის აბანოშიც კი.  
8. ხელოვნებისა და კულტურის მოღვაწეები მთელი მსოფლიოდან დაუღალავად უჭერენ მხარს ჩვენს სიმართლეს: მაგალითად ტოტო კუტუნიო, რენი ჰარლენი, შარონ სტოუნი და სხვ... ადგილობრივები თავისთავად... საბჭოთა კავშირის ღრმა ნოსტალგიით შეპყრობილი "ჩარეცხილი და უნიჭო ინწილიგენციის» გამოკლებით.

9. მოწინააღმდეგემ გამოიყენა სხვადასხვა საერთაშორისო კონვენციით აკრძალული იარაღი: კასეტური ბომბები, გაუბიცები და სხვ... ჩვენ მათ პლასტმასის ტყვიებს და ვარდებს ვესროდით, და ისიც რა თქმა უნდა მხოლოდ და მხოლოდ თავდაცვის მიზნით .  

10. ჩვენი მხარე მხოლოდ სიმართლეს ავრცელებს. არავითარი პროპაგანდა ქართული მხრიდან! ვისაც აქ მოყვანილი ცხრა პუნქტის არ ჯერა, ის სამშობლოს მოღალატეა, და კრემლს ემსახურება, ამასთან პირდაპირი გზით ფინანსდება საქართველოში პუტინისა და გაზპრომის «ოფიციალური ჯაშუშის» ბიძინა ივანიშვილის მიერ.

უნდა ითქვას, საქართველოს ხელისუფლებამ, რომლის სინონიმად თავისუფლად შეგვიძლია ვიხმაროთ მისივე კრებითი სახელი "მიხეილ სააკაშვილი", მემარცხენე ლორდის კლასიკად ქცეულ ათ პუნქტს, კიდევ რამდენიმე ახალი აღმოჩენა დაამატა, რომელთაგან ყველაზე ინოვაციური და მასშტაბური მაინც გადამუშავებული საკვების მეორადი ენერგიის წყაროდ გამოყენების პრინციპზე აგებული – მარცხის, აბსოლუტური კრახის  გადამუშავება და მისი პროპაგანდის ყველაზე მძლავრ იარაღად გამოყენება გალდათ.

უნდა ითქვას რომ პრეზიდენტს ეს ინოვაცია ცარიელ ადგილზე არ გაუკეთებია. მან სავარაუდოდ  გაითვალისწინა თავისი ერის მაზოხისტური მიდრეკილება მარცხის სკარალიზაციისადმი:

როგორც ცნობილია, ზოგადად ერები და სახელმწიფოები  ცდილობენ თავიანთი ისტორიის იმ ეპიზოდების აღნიშვნას, რომელიც გამარჯვებებთან არის დაკავშირებული, ხშირად ისტორიის გაყალბებასაც კი არ ერიდებიან ამისათვის. საქართველო კი ძირითადად საკუთარი ისტორიის ყველაზე ტრაგიკულ ეპიზოდებსა და შეცდომებს აღნიშნავს, ზოგს ზეიმით . ზოგს გლოვით, ზოგს უბრალოდ ლაზღანდარობით. არც  ისტორიის გაყალბებას არ ერიდება, იმისათვის, რომ   ღვთისმშობლის წილხვდერი მრავალტანჯული ქვეყნის ტანჯვა უფრო შთამბეჭდავი, დამთრგუნველი და  უფრო გამოყენებადი გახადოს პროპაგანდისათვის:  კრწანისი, გიორგიევსკის ტრაქტატი, 25 თებერვალი– საბჭოთა ოკუპაცია, იუნკერების დახვრეტა, 9 აპრილი, სამოქალაქო ომი, სოხუმის დაცემა, 8 აგვისტო... თუ ამას დავამატებთ  ზუსტად (ნეტა ვინ დაითვალა)  ასი ათასი მოწამეს ხსენების  დღეს რომელთაც ჯელალედინმა თავი მოკვეთა რეკორდულად მოკლე დროში - სულ რაღაც ერთ დღეში... და საერთოდ  რწმენისათვის თავდადებულ სხვა მრავალი მამულიშვილის წამებიის აღმნიშვნელ  სადღესასწაულო დღეებს, ძნელი შესამჩნევი არ უნდა იყოს, რომ ქართველებს მართლაც უნიკალური მიდრეკილება გვაქვს მარცხიდან სიცოცხლისთვის საჭირო ენერგია გამოვწუროთ...  იშვიათი გამონაკლისი მხოლოდ 26 მაისი და დიდგორია... თუმცა ისიც ოკუპაციის კონტექსტში აღინიშნება. ის კი არა,  ბოლო წლებში მეორე მსოფლიო ომში გამარჯვება ლამის ბოლშევიკებთან კოლაბორაციასთან იყო გაიგივებული. ხოლო ნაციზმის მარცხი ეროვნულ მარცხთან... ისევ მარცხთან...

საქართველოში ოკუპაციის მუზეუმიც კი არსებობს, სადაც წარმოდგენილი ექსპონატები და სტენდები რაღაც სლავურ – ბოლშევიკური გოთიკის   ატმოსფეროს ქმნიან.  გასკვირი არ უნდა იყოს, თუ ერთ დღეს საქართველოში ეროვნული ტანჯვის მუზეუმიც გაიხსნება, ან ტანჯვის კულტურისა და დასვენების პარკი გაშენდება... შესაბამისი ატრაქციონებით. რა თქმა უნდა...

არა და... ლოგიკას მოკლებულია, თითქოს შეუძლებელია ქვეყანას 21 საუკუნემდე მხოლოდ დამარცხებებით მოეღწია. ცხადია, გამარჯვებები იყო, მხოლოდ შეიძლება არც ისე გმირული, სანახაობრივი, არც ისე "ნონკონფორმისტული"... დიპლომატია, რომელიც კომპრომისის ხელოვნებად ითვლება, ხომ ჩვენთან ხშირად ღალატთან  და სიმხდალესთან იდენტიფიცირდება, ამიტომ დიპლომატიური გამარჯვებებს გულმოდგინედ ვშლით ისტორიის ფურცლებიდან ან მათ რაღაც ეპიკურ ტრაგიკული ჰეროიზმის   შეფერილობას ვაძლევთ და ამით რაღაც სასიცოცხლო ენერგიას ვიღებთ, 

ქართული მარცხის მისტიციზმის გაბურღვას და შიგ ცალი თვალით შეჭვრეტას, პირველად მიხეილ სააკაშვილი შეეცადა და აშკარად რაღაც ისეთი დაინახა, რაც ძალაუფლების განმტკიცებაში დაეხმარა. ფაქტია: 2008 წელს ბრონირებულ ჟილეტში ჩაჭედილი დამარცხებული მთავარსარდალი დიღმის მასივის ცხელი ასფალტის"ტრასით" ცეზარივით ტრიუმფით, დაფნის გვირგვინით, მომღერალი ოქროსთმიანი გოგო-ბიჭებითა და აურაცხელი "მონებით" გარშემოტყმული მოგვევლინა  ფრანგ დიპლომატ ბერნარ კუშნერთან ერთად. მხოლოდ იმ ადგილზე ტრიუმფალური არკის აშენება ვერ მოასწრო, რადგან ყველაფერი ძალიან სწრაფად მოხდა - ომიც, დამარცხებაც და მისი გამარჯვებად ტრანსფორმირებაც.    მას შემდეგ საქართველო ოფიციალურად ზეიმობს ყოველდღე,  რომ ოთხასი დაღუპული სიცოცხლის, რამდენიმე ათეული ათასი დანგრეული ცხოვრებისა და საკუთარი ტერიტორიის 20 პროცენტის ფასად, მიხეილ სააკაშვილი ისევ საქართველოს პრეზიდენტია ... ყოველ შემთხვევაში თავად პრეზიდენტის, ამ უცნაური "კაცი-სახელმწიფოს"  სიტყვებიდან ზუსტად ესე ჩანს... 

2008 წლის ომი ახალი ქართული პოროპაგანდის, ანუ პიარის თვისობრივად ახალი ენერგიისა და შთაგონების კრეატივის წყაროდ იქცა. თავად პროპაგანდა კი საქართველოს სახელმწიფოებრიობის დისკოზით დაავადებულ ხერხემალად , ხეიბარი ქვეყნის ნამდვილ ტანჯვად  ... არავინ იცის ზუსტად ვინ არის ქართული პროპაგანდის კონცეფციის ავტორი. საქართველოს არ ჰყავს გებელსივით პროპაგანდის ოფიციალური მინისტრი. 

თუმცა ამ მნიშვნელოვანი დარგის კონტროლი და კურირება   , საბჭოური ტრადიციის თანახმად, კულტურის სამინისტროს აქვს დაკისრებული.   ფუნდამეტური იდეოლოგიური ცვლილებები ამ უწყებაში სწორედ 2008 წლის აგვისტოს ომის მერე დაიწყო, როდესაც  როდესაც პარტიამ ეს მნიშვნელოვანი პოსტი უშიშროების სპეციალისტს, პარლამენტის უშიშროების კომისიის თავმჯდომარის მოადგილეს ნიკოლოზ რურუას ჩააბარა.  რომელმაც მაშინვე გაასაჯაროვა თავისი მოქმედების მთავარი კონცეფცია, მინისტრმა რურუამ  კულტურა სტრატეგიულ დარგად გამოაცხადა და ნარკომად გადრაიქმნა.  მას შემდეგ ნებისმიერი კულტურული მოვლენა ქვეყნის შიგნით , და განსაკუთრებით ქვეყნის გარეთ ქართული სახელმწიფოს ნათელი მომავლისაკენ მტკიცე და ამაყი  ფართო ნაბიჯებით სწრაფვის აგიტაცია- პროპაგანდას ემსახურება და არა ქართული საზოგადოების კულტურულ განვითარებას, პროგრესს, რომელიც ჟანგბადივით არის საჭირო დემოკრატიული ტიპის სახელმწიფოს მშენებლობისათვის. ეროვნული კულტურის განვითარება  იდენტიფიცირდება ახალი ეკლესიების მშენებლობასთან  და და ძველი ეკლესიების ევრორემონტთან. აგრეთვე ესევე სამშობლოს სამსახურში მდგომი ხელოვნების სხვადასხვა დარგის მცირე ხელისშეწყობასთან. დიდი პრჭყვიალა პროპაგანდისტულ პერფომანსებთან, კონცერტებთან, ზეიმებთან...

შედეგი სახეზეა:    დღეს 2012 წელის შემოდგომაზე, როდესაც თვალს ადევნებ წინასაარჩევნო პროპაგანდას, უსმენ კანდიდატთა და მათ მხარდამჭერთა ისტერიულ  ყვირილს, ამომრჩევლის კიდევ უფრო ისტერიულ რეაქციას, ისეთი გრძნობა გიჩნდება,   თითქოს  ქართულ "ჯოს-საზოგადოებას" არაფერი ეტყობა, რომ მან რაიმე კულტურული პროგრესი განიცადა 1991 წელის შემდეგ. საქართველოში ისევ ისტერიულად ყვირის პრეზიდენტი, ისევ კრემლის აგენტებად. მტრებად და  მოღალატეებად  აცხადებს განსხვავებული პოლიტიკური აზრის მქონე ადამიანებს, რომლებიც თავის მხრივ პრეზიდენტსა და მის მომხრეებს უკეთეს შემთხვევაში ქვეყნიდან გასახლებით ემუქრებიან, უარესში კი ციხეში ამოლპობით. აქ ისევ  ისვრიან ქვებს, ისევ იფურთხებიან, იგინებიან, ისევე ბობოქრობს ათას გვარი ფობია. შესაძლოა უარესადაც კი . არასდროს საქართველო ისეთი ჩაძირული არ ყოფილა რელიგიურ ობსკურანტიზმში როგორც დღეს... 

ყოველივე ამისათვის შეგვეძლო კულტურის პოლიტიკის ტოტალური კრახი დაგვერქმია, მხოლოდ  ესეთი პოლიტიკა საქართველოს არასდროს ჰქონია ... ამიტომ მის მარცხზე ლაპარაკი უსაგნო იქნებოდა.   როგორც მოგახსენეთ კულტურა აქ პატრიოტიზმის სამსახურშია, და ის  ეროვნული უშიშროების საბჭოს  ერთგვარ დეპარტამენტს წარმოადგენს:  საქართველოში ყოველთვის პოლიტიზირებული კულტურა ანუ პროპაგანდა გვქონდა  და არა კულტურის პოლიტიკა.

ჩვენში ფაშიზმი რატომღაც მხოლოდ ანტისემიტიზმთან , რასიზმთან და ჰომოფობიასთან იდენტიფიცირდება . ხოლო ბოლშევიზმი ჩაკეტილ საზღვრებთან, ჯინსების დეფიციტთან და გულაგთან,  არა და    სწორედ სახელმწიფოს სამსახურში ჩაყენებული ეს უბადრუკი შოვინისტური კულტურა ანუ  ინსტიტუციონალური პროპაგანდა  იწვევს პირველ რიგში ოცდაათიანი წლების  გერმანიისა და საბჭოთა კავშირის, ულტრამემარჯვენე ნაციონალიზმისა და ულტრამემარცხენე ბოლშევიზმის რაღაც ჰიბრიდული კარიკატურის «ნაზ» განცდას ჩვენს შიზოფრენიულ რეალობაში.

22 août 2012 Paris
გაგრძელება  ანუ   "ტრილოგიის "მეორე ნაწილი გამოქვეყნდება ერთ კვირაში.

ფიქტიური ბუღალტერია ანუ კაჭრეთის სიზმარი

ფიქტიური ბუღალტერია ანუ კაჭრეთის სიზმარი

                                            

ბათუმელი მაჟორიტარობის კანდიდატ დუმბაძისა და მინისტრ ვარძელაშვილის ფაშისტური გამონათქვამების, აგრეთვე შალვა რამიშვილის « სუბიუქტური ხუმრობების» გარშემო, როგორც ყოველთვის - ვიწრო წრეში ატეხილმა ელეგანტურად ინტიმურმა «აჟიოტაჟმა», ერთი ძალიან უსიამოვნო სცენა გამახსენდა, რომელსაც გასულ შემოდგომაზე შევესწარი საქართველოში ყოფნისას, კაჭრეთის ცნობილ სამწვადეში, ამაღელვებელი სახელით «ჩემპიონი», ეს რესტორანი ისეთ სტრატეგიულ ადგილზე იმყოფება, რომ თბილისისკენ მომავალი ვერაფრით ვერ აცდები.

ოქტომბრის ერთ მზიან დღეს ჩემს ოჯახის ორ წევრთან ერთად კახეთიდან ვბრუნდებოდი. სწორედ კაჭრეთის მისადგომებთან ვიგრძენით შიმშილი და გადავწყვიტეთ გვესადილა. სამწვადე "ჩემპიონიდან» დაახლოვებით ას მეტრში ტრასზე პოლიციის ორ უზარმაზარ ჯიპს რატომღაც პოზიციები ქონდა გამაგრებული და სიტუაციას «აკონტროლებდა» თუმცა გასაკონტროლებელი თითქოს არაფერი იყო საღამოს სახლში მიმავალი რამდენიმე გაძვალტყავებული ძროხისა და ჩურჩხელების გამყიდველი «ასფალტის პლაჟზე» გარუჯული ქანცგაწყვეტილი ქალების გარდა. მაშინვე მივხვდი რომ სამწვადეს ვიღაც VIP სტუმარი ყავდა.

ამაში საბოლოოდ დავრწმუნდი როდესაც მანქანის გაჩერება რესტორნის ოთხადგილიან მატარა «პარკინგზე მოვინდომე. ვიღაცის გალოკილი დიდი შავი 4X4 ისე იყო გახიდული, რომ ჩემი ასევე შავი, მხოლოდ ძალიან ჭუჭყიანი 4X4 კი არა ველოსიპედიც ვერ დაეტეოდა. ჩამუქებულ შუშებს უკან ორი მამაკაცის სილუეტი ჩანდა, იქნებ წესიერად დააყენოთ მეთქი, გავძახე. ყურიც არ შეიბერტყეს, სანამ არ დავუპიპინე. შუშა ჩამოწიეს გაკვირვებულებმა შემომხედეს. იგივე გავუმეორე, მხოლოდ ცოტა გაღიზიანებულმა. ესეთი რაღაცეები ყველა ქვეყანაში მაცოფებს. საფრანგეთში ესე პრინციპში «დეფავორიზებული» გარეუბნების ისეთი «ძველი ბიჭები» იქცევიან, რომლებსაც საქართველოში მანქანების პირომანებად  იცნობენ ტელევიზის წყალობით.

ჩემი თანამგზავრები ცოტა დაიძაბნენ.მაგრამ საბოლოოდ ყველაფერი კარგად დამთავრდა. დაღლილმა «კოვბოებმა» იკადრეს და მანქანა წესიერად დააყენეს, თუმცა მას შემდეგ რაც ჩემი ჭუჭყიანი მანქანიდან გადმოვედი, ყოველი შემთხვევისთვის ბნელი ფანჯარა ისევ ჩამოწიეს და სამწვადისკენ მიმავალი შემათვალიერეს.

კარგი ამინდი იყო და ეზოში დავსხედით. იქვე ჩვენთან ახლოს ოფიციანტები ერთმანეთზე მიტყუპებულ გრძელ სუფრას შლიდნენ, მსუქანი ხანშიშესული ფლოსტებიანი მიმტანი კახელი ქალები ქოშინით დარბოდნენ ეზოში. სამწვადეში აშკარად მსუბუქი პანიკის ნიშნები შენიშნებოდა.

ჩვენთვის კარგა ხანს ვერავინ ვერ მოიცალა. ამ ქოლესტერინით სავსე სისხლძარღვებიანი საბრალო მიმტანი ქალების მიმართ პრეტენზიის გამოთქმა არაადამიანობა და სადიზმი იქნებოდა.

მალე ეზოში «მოდურ» ჯინსებსა და პოლოში ჩაცმულმა ახალგაზრდა  მრგვალსახიანმა კაცმა შემოაბიჯა, მას გვერდით, ნახევარი ნაბიჯით უკან, შავ «შარვალ-კოსტუმში» და შავ ჰალსტუკში «პარადნად» გამოწყობილი გამხდარი შავ ქოჩორ-ულვაშიანი კაცი მოჰყვებოდა ... უკან კი მხიარული გოგო-ბიჭების ასე ოცკაციანი ჯგუფი. თავიდან ვიფიქრე ამ «მოდნი» ჯინსებიანი კაჭრეთელი თვითშემოქმედების ვარსკვლავის დაბადების დღე იქნება მეთქი, მერე სოფლის ახალგაზრდა ნეოკომკავშირელი აქტივისტების კორპორაციული ქეიფი მეგონა. თუმცა შევცდი: მესაფლავესავით ჩაცმული ულვაშა გამგებელი, თუ რაღაც ესეთი აღმოჩნდა. პოლოში და «მოდურ ჯინსებში» ჩაცმული კი პარლამენტის დეპუტატი... სხვათაშორის სწორედ ერთ ერთი «ბნელი სილუეტი» პარკინგზე უშნოთ გაჩხერილი 4X4 -იდან. ისეთი სახით მოაბიჯებდა რომ მაშინვე იგრძნობდით, საკუთარი პერსონის ყველა მოლეკულით ასხივებდა ერთგვარ რადიაციულ ღირსებას.

მხიარული ახალგაზრდები კი ჟურნალისტები აღმოჩნდნენ, რომლებიც დეპუტატს რეგიონში მოსახლეობასთან შეხვედის გასაშუქებლად ახლდნენ... გენდერულ ბალანსი თვალში საცემად, მაგრამ პოზიტიურად დარღვეული იყო- მდედრობითი სქესი ჭარბობდა.

მაშინ არც ერთი მათგანი არ მეცნო, თუმცა მას შემდეგ რაც საფრანგეთში დავბრუნდი, ჩემთვის ისეთი არხების და გამოცემების არსებობა გხდა ცნობილი,რომელთა შესახებ ადრე წარმოდგენაც არ მქონდა.შესაბამისად მათი ჟურნალისტების სახეებიც, რომლებსაც დრო და დრო ეკრანზე ვხედავ რაღაც «ცნობადი» და «ახლობელი» გახდნენ ჩემთვის... ხშირად მგონია, რომ მათთან ერთად სადღაც ერთ  თუ არა მეზობელ სუფრაზე მაინც «მიქეიფია».

თამადად ერთ ერთი ჟურნალისტი ბიჭი დანიშნეს, ეჭვი მაქვს ამ პოსტზე ალტერნატივა არც ჰყავდა, რადგან თავიდანვე სუფრის თავში დაჯდა. დეპუტატი კი კეკლუცად მოკისკისე «მასებში» გაერია და ჩემს წინ, სავარაუდოდ მისი უბრალოებით «აღგზნებულ» ორ გოგოს შორის ზურგით დაჯდა, გაშეშებული და გახამებული მუყაოს გამგებლის პირდაპირ.

ჩემი თანამესუფრე ძალიან გაღიზიანდა. სახეზე ეტყობოდა. მადა გაუფუჭდა, რაღაც ისეთი საბჭოთა მყრალი სუნი დატრიალდა, ისეთი... რომ ლამის «ჟუვაჩკებით» ჯიბეებდატენილ ფრანგ «ინტურისტად» წარმოვიდგინე თავი. თუმცა მაინც უნდა აღვნიშნო: საბჭოთა კავშირში, ესეთ პურმარილებს რაიკომის მდივნები და დეპუტატები რესტორნის ცენტრში ყველას დასანახავად არ მართავდნენ. უფრო კუპეებში იკეტებოდნენ ხოლმე, ინტრიგანი თვალისგან მოფარებულად. სწორედ ამ მიზეზით შემოგვრჩა ეს კუპეს უნიკალური «კულტურა» ქართულ მძიმე გასტრონომიაში.

თამადა აბსოლუტურად გადასარევი ვინმე იყო. რაღაც ისეთი მანერა ქონდა ლაპარაკის... აი, როგორ გითხრათ... სრულიად არა თამადური... ესე ქართველი გეები ლაპარაკობენ, მაგრამ ისინი ოცკაციანი პურმარილებს მგონი არ თამადობენ... თუმცა რას გაიგებ... იმდენი რამე შეიცვალა საქართველოში... შეიძება რაღაც ახალია, ვინ იცის, იქნებ თამადობენ კიდეც, თავს ვერ დავდებ... იქნებ რაღაც კახური Village People - სტილის დაბადების მოწმე გავხდი იმ დღეს... ვინ იცის...

ასეა თუ ისე, თამადამ პირველი სადღეგრძელოთი ღმერთი ადღეგრძელა, მეორეთი პატრიარქი, მერე სამშობლო... ცხადია პირველ რიგში დეპუტატს მიმართავდა, რომელიც აღფრთოვანებული იღებდა ყველა ალავერდს. ჩვენ მოგვიწია ღმერთის პატრიარქისა და სამშობლოში რემიქსირებული ყველა იმ «სიკეთის» შესახებაც სადღეგრძელოების მოსმენა, რომელის წყალობითაც ბოლო რვა წელიწადში ჩვენი საყვარელი ღვთისმშობლის წილხვედრი სამშობლო დაეწია და გაასწრო ევროპის მოწინავე ბურჟუაზიულ ქვეყნებს ... მოგეხსენებათ ვისი დიდი წყალობითაც...

ამ სრულიად ნოვატორული ორიენტაციის თამადას ყოველ ჭიქის მერე ხმა ისე უწვრილდებოდა და ისე უმატებდა მანერულობას, რომ რაღაც მომენტში სერიოზულად დავუშვი, რომ შეიძლება უცებ მართლაც ყოჩაღად წამომხტარიყო, მაგიდაზე ესკუპა. გაშიშვლებულიყო, ჯიბიდან ამერიკელი პოლიციელის კარტუზიანი ქუდი გაეძრო და YMCA ემღერა მრგვალსახიან დეპუტატთან ერთად,

სამწუხაროდ ვეღარ დაველოდეთ. მალე წამოვედით. მადა გაგვიფუჭდა, განსაკუთრებით მისი სავარაუდოდ საცირკო მთვარი ნომერივით სადღეგრძელოს შემდეგ, რომელსაც მისი მეგობრები დიდი ენთუზიაზმით და ჟვილ -ხივილით შეხვდნენ.., ეტყობოდათ, მრავალჯერ ქონდათ მოსმენილი : ... მოკლედ ამ ბიჭს დისშვილი ყოლია, 5 წლის ბიჭი, რომელიც თურმე ისეთი ჭკვიანი და გონიერი ბავშვია, ნუ ისეთი... რომ პირდაპირ გაგაგიჟებს, თურმე ხანდახან ისეთ რამეს იტყვის... ისეთს...აი რომ იტყვიან , ბევრ უფროსს რომ არ მოუვა თავში...

-ამას წინათ ფეხბურთს უყურებდა მარტო ოთახში... რაღაც ისეთი თამაში იყო, აი არავის რომ არ აინტერესებს... უცებ გამოვარდა გიჟივით გახარებული ჩვენთან, მოვიგეთ. ჩვენებმა გაიმარჯვესო ყვიროდა... ვინ ჩვენებმათქო ვკითხეთ გაკვირვებულებმა,,, როგორო, აი შეხედეთ ჩვენებმა გაიტანესო... გავედით ამდენი ხალხი ტელევიზორს შევხედეთ და რას ვხედავ: თურმე აფრიკის რომელიღაც ზანგების გუნდი ეთამაშება ვიღაც ევროპულს და თეთრებს გაუტანიათ ბურთი... თეთრები კი ჩვენები არიანო მიმხვდარა ... ამ ასაკში თან... სხვანაირი თაობა მოდის, სხვანაირი. ბატონო ვახტანგ.!.. აი ამას გაუმარჯოს, ჩვენზე მაგრები რომ არიან იმას , ის ურჩევნია მამულსა... და ა.შ... ბატონმა ვახტანგმა მაშინვე აიტაცა და პატარა «ვუნდერკინდის» თამადობით საქართველოს მომავლის სადღეგრძელო ისეთ საერთო ჟვილხივილში დაილია, გული გაგინათდებოდათ ეხლახანს აფეთქებული ატომური ბომბივით...

-მომეჩვენა თუ თქვენც ის გაიგონეთ რაც მე? - ზუსტად ესეთი კითხვა დავუსვი გაქვავებულ თანამესუფრეებს. აშკარად რომელიღაც ფილმიდან...

-რა მოგეჩვენა. მოგეჩვენა არა... მითხრეს. ძლივს გამაჩერეს რაღაცის თქმას ვაპირებდი...პარკინგივით იოლად არ ჩაივლიდა ეს ამბავი. ამიტომ YMCA ვეღარ დაველოდეთ.

ავდექით და წამოვედით.

ჩემი თანამესუფრეები ხელისუფლების აქტიური მხარდამჭერები არიან. მგონი ჩემზე მეტად ისინი გაბრაზდნენ. მაგრამ ამ თემაზე მას შემდეგ აღარ გვილაპარაკია, მაშინაც კი, როცა ორი კვირის შემდეგ. ეს დეპუტატი ტელევიზორში ეთნიკური უმცირესობების უფლებებისათვის თავგამოდებულ მებრძოლად გამოგვეცხადა.. პრინციპში, მე ის ისედაც ტელევიზორიდან მახსოვდა – ერთხელ მაესტოზე რობერტ სტურუას კიცხავდა არმენოფობური განცხადებების გამო, გეცოდინებათ – მაჟორიტარი დეპუტატი ვახტანგ ბალავაძე...

რამდენიმე დღით ადრე თბილისში კიდევ ერთ ცნობილ «კულტურულ» დეპუტატთან ერთად მოვხვდი ერთ სუფრაზე, რომელმაც ნახევარი საღამო გეების გინებაში გაატარა, მეორე ნახევარი სომხების,,, პარალელურად კი სიგარეტს სიგარეტზე გვაბოლებდა ცხვირში ხუთ არამწეველს, მათ შორის ერთ ახალ და ერთ ცოტა ძველ ნაინფაქტარს... თან გვიმტკიცებდა რომ აივანზე მოსაწევად გასვლა მისი, როგორც მწეველის დისკრიმინაციაა... და კიდევ უფრო აბოლებდა. მგონი პარლამენტის კულტურის კომისიის რაღაცაა ეს კაცი.

ამას ყველაფერს ალბათ ხვდებით რატომაც ვყვები, დარწმუნებული ვარ ჩემზე ბევრად უკეთ იცით, რომ ნაციონალური მოძრაობისა და ქართული ოცნების წევრებს შორის ქსენოფობიის, ჰომოფობიისა ... ზოგადად უგნურების ხარისხი და რაოდენობა არაფრით არ შეიძლება ერთმანეთისგან განსხვავებული იყოს... რადგან ორივე მხარეს სიბრიყვის უსარგებლო ბუღალტერიით დაღლილი  ბედკრული  საქართველოს ხეპრე  შვილები დგანან... 

P.K.
26 Juillet 2012

Paris

სალო, ანუ არჩევნების 120 დღე

ლიბერალი 17 ივლისი 2012

სალო, სოდომის 120 დღე. პიერ პაოლო პაზოლონი 1975

კარგად მახსოვს, როდესაც 80-იანი  წლების დასაწყისში, ერთ  ნაცნობის ნაცნობთან, ვიდეოზე პირველად  «სალო, ანუ სოდომის 120 დღე» ვნახე, შოკირებულმა გავიფიქრე, რომ ამ კაცს, პიერ პაოლო პაზოლინის, როგორც საერთოდ ბევრ გენიოსს, მართლაც რაღაც უნიკალური,  განსაკუთრებული პერვერსული  წარმოსახვის უნარი გააჩნდა. მით უმეტეს, მაშინ ვიდეო  სულ ახალი შემოსული იყო საქართველოში და მე  მიუჩვეველი და მოუმზადებელი  ვიყავი  არა თუ ამ  დემონურად გარყვნილი ფსიქოლოგიური აგრესიასთვის, არამედ  ჩვეულებრივი,  ბრიყვული, კლასიკური   პორნოგრაფიისათვისაც კი.

რა თქმა უნდა, ფილმმა წარუშლელი კვალი დატოვა.

ათი  წლის შემდეგ, ერთხელ, პარიზში, ვიღაცამ მითხრა, რომ ლათინურ კვარტალში, სენ მიშელის უბანის ერთ პატარა კინოდარბაზში, ამ ფილმს თურმე მისი გამოსვლის დღიდან მოყოლებული,  ორ კვირაში ერთხელ - ხუთშაბათობით უჩვენებენ  ღამის თერთმეტ საათზე. სერთოდ, პარიზივით  "კინო ქალაქებში'' ტრადიციულად ბევრ  დარბაზს აქვს თავისი აკვიატებული საკულტო  ფილმი, რომელსაც წლების განმავლობაში  რეგულარულად უჩვენებს ერთი და იგივე დღეს, ერთი და იგივე დროს.

"სალოსთან"  ჩემი პირველი "შეხვედრის"  შემდეგ დაგროვილი პერვერსიის  იმუნიტეტის შემოწმების, თუ დიდ ეკრანზე ფილმის ნახვის სურვილის გამო, ერთ ღამეს,  პატარა,  უსიამოვნო სუნიან  დარბაზში აღმოვჩნდი, სადაც  ამავე ფილმის  პერსონაჟების მსგავსი უცნაური ადამიანები  ისხდნენ აქა-იქ, კანტიკუნტად, რომლებიც, შუქის ჩაქრობისთანავე თითქოს სათითაოდ  ეკრანზე აიპარნენ და ფილმში ინტეგრირდნენ.

არანაირმა გამოცდილებამ არ მიშველა. სეანსიდან კიდევ უფრო  შოკირებული და დათრგუნილი  გამოვედი, გულისრევის და ჭუჭყის შეგრძნებით.

პირველად, როგორც გითხარით ამ ფილმს - საბჭოთა თბილისში, ჩემსავით შოკირებული მეგობრების წრეში ვუყურე . აქ, პარიზში კი- კინო დარბაზში შუქის ანთების შემდეგ,  ისეთი გრძნობა გამიჩნდა, თითქოს სეანსის ბოლოს, ტიტრების ჩვენების მომენტში. მსახიობები სცენიდან უკან ჩამოიპარნენ და  დარბაზში ისევ თავ-თავიანთ ადგილებზე განლაგდნენ ჩუმად , თითქოს ჩემთვის უნდოდათ ეჩვენებინათ, რომ პაზოლინის ღვთაებრივად პერვერსული წარმოსახვის გარეშეც რეალურად, მშვენივრად  არსებობენ.

მას შემდეგ ჩვენს ცხოვრებაში ინტერნეტი გაჩნდა. ჯერ ნელი, მერე სწრაფი, ბოლოს ძალიან სწრაფი... ამბობენ, რომ  პორნო ინდუსტრიამ დიდად შეუწყო ხელი ინტერნეტის ტექნოლოგიების, განსაკუთრებით ციფრული ტელევიზიების განვითარებას. ხოლო ამ უკანასკნელმა, თავისი მხრივ, სოციალურ ცხოველზე, ანუ ადამიანზე დაკვირვების არნახული მასშტაბის საშუალება მოგვცა.

ჩვენს პლანეტაზე დასახლებულ ძუძუმწოვართა შორის კი ადამიანის  უნიკალურობის ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი  ფაქტორი  მისი სექსუალობის სოციალურობა და არა ცხოველივით  რეპროდუქციულობაა. პორნოგრაფია სწორედ მისი სექსუალობის ერთგვარი "სოც - არტია". თუნდაც "არტი"  ამ შემთხვევაში მხოლოდ სიმბოლური მინიშნების მიზნით იყოს ნახმარი.

ის, რისი ნახვაც დღეს შესაძლებელია მაუსის ერთი კლიკით ნებისმიერ მოყვარულთა  პორნო პორტალზე, ბევრად აჭარბებს  პაზოლინის პერვერსულ წარმოსახვებს. აბა, ვინ იფიქრებდა, დაინტერესებული  სპეციალისტების გარდა, რომ ადამიანები ცხოველებისგან მხოლოდ  სექსუალობის სოციალურობით კი არა,  უსაზღვრო პერვერსიით, ყველაზე გარყვნილი ფორმებითაც განსხვავდება. ჩემთვის ინტერნეტის საშუალებით  ამ რეალობასთან   შეჯახება 90-იანი წლების ბოლოს მორიგი მორალური  შოკი იყო.

თუმცა მანამდე, ათი წლის განმავლობაში, დასავლეთში ცხოვრებამ მასწავლა, რომ საკუთარ თავს თავად უნდა დაუწესო პორნოგრაფიულობის ლიმიტი, წინააღმდეგ შემთხვევაში, ტოქსიკომანივით ყოველდღიურად დაგჭირდება დოზის მომატება და საბოლოოდ პერვერსიის ოვერდოზა  ბოლოს მოგიღებს. მივხვდი, რომ თავისუფლება, პირველ რიგში, არჩევნის თავისუფლებაა და ეს თავისუფლება  უფრო გიცავს, ვიდრე - გაცდუნებს. ადამიანი ნებისმიერ სოციუმში, თალიბანების, საბჭოთა თუ დასავლურში საკუთარი გარყვნილების ლიმიტს თვითონვე ადგენს, რადგან სხვა მას ვერაფერი "დაიცავს" საკუთარი პულსაციებისგან, ვერც ბურქა, ვერც ცენზურა, ვერც საუკუნოვანი პურიტანული ტრადიციები... ჩვენ სრულიად მარტონი, უმწეონი და შიშველნი ვართ საკუთარ პერვერსიასთან, როგორც პაზოლინის ჯოჯოხეთში გამოკეტილი საბრალო  ბავშვები პერვერ  დემონებთან, სადაც დემონებს დრო და დრო თავად ბავშვებში ვხედავთ, ბავშვებს კი - დემონებში.

მესამედ "სალო" სულ ეხლახან ვნახე - უზარმაზარ HD ტელე ეკრანზე "ბლუ რეის" უმაღლესი  ხარისხის ფორმატში. ეფექტი იგივე იყო. როგორც მაშინ, პირველად  ნახევრად დაშლილ  ტელევიზორ "რუბინში", ცუდი ხარისხის ვიდეო კასეტაზე ჩანაწერის ნახვისას,  რუსული მონო off დუბლიაჟით... იგივე იყო ჩემი ორი ფრანგი მეგობრის კითხვებიც, რომლებმაც  პირველად უყურეს ფილმს: "რატომ გადაიღო ეს ფილმი? ვის და რაში ჭირდება ამ სიბინძურის ნახვა?" იგივე იყო მათი ზიზღი, შეძრწუნება, შოკი... რომელიც, მიუხედავად ფილმით გამოწვეული აპათიისა, მათ მთელი ცხოვრება გაჰყვებათ, არასდროს დაივიწყებენ ამ ყველაზე საძაგელ, გულისამრევ დიდ  შედევრს.

ძნელია გადააბიჯო იმ ლიმიტს, რომელსაც პაზოლინიმ გადააბიჯა ამ ფილმით, იმისთვის - რომ ყველა დროის ყველაზე შემაძრწუნებელი სურათი შეექმნა, ანარეკლი და ხატი იმისა, რაც ყოველ ჩვენთაგანში - სექსუალურად სოციალურ, და შესაბამისად სოციალურად გარყვნილ არსებებშია მიძინებული. სწორედ იმისთვის, რომ ვძრწოდეთ საკუთრი თავის, ჩვენში მიძინებული პერვერსიის უკვდავი მონსტრის ფეტუსის წინაშე, რომელიც დრო და დრო იღვიძებს ჩვენში, სწრაფად იზრდება და თუ დაიბადა,  ჩვენი სასიცოცხლო სივრცე ზუსტად ისე ყროლდება, როგორც ის პატარა მაგიური კინოდარბაზი ლათინურ კვარტალში - სეანსის დაწყებიდან რამდენიმე წუთში, სადაც აქა-იქ ჩამოსკუპებული ფილმის გმირები ეკრანში შედიან სათამაშოდ.

ქართული კოლექტიური პერვერსიის ეს ფატუსი დღეს ცოცხალია და სწრაფად იზრდება. ჩვენ უკვე ვიმკით ტოქსიკური ორსულობის პირველ მყრალ  შედეგებს. გამარტივებული  ციფრული ტექნოლოგიის წყალობით, მომრავლებული ჯუჯა ტელეარხების საშუალებით,  ბოლო დროს ქართულ პოლიტიკურ რეალობას  ზუსტად ისეთივე გაოგნებულნი ვაკვირდებით,  როგორც 90-იან წლებში პირველ პორნო პორტალებს.  ნანახი გარყვნილებით გულარეულნი,  გამუდმებით ვარწყევთ ისეთ პატარა მახინჯ პერსონაჟებს, როგორიც ამ დღეებში კარალეთში ვიხილეთ. თუმცა, ეს ჯერ მხოლოდ დასაწყისია. სიცოცხლესთან  შეუსაბამო  ამ პატარა საცოდავი "ვიკიდიშებისგან"  ჯერჯერობით ადვილად ვასუფთავებთ "კინოდარბაზს", უფრო მეტიც ამაში თვით მონსტრის მამა - ხელისუფლება გვეხმარება, რამდენიმე დღით "მყრალ" ნარჩენებს ციხეში ინახავს... მხოლოდ იმისთვის, რომ იქიდან უფრო მოღონიერებულნი და წამოჩიტულნი გამოვიდნენ... თავად მთავარი პერვერები კი ყოველ დღე ტელევიზიით დაუღალავად ქაქანებენ, რომ საბრალო მონსტრი ფეტუსი გულნატკენია და მისი განაწყენება არაფრით არ შეიძლება.  "სალოს" გარყვნილი ბურჟუაზიის ეს ნასხლეტები, რომელთა ცვედან ფანტაზმს ასევე  ბებერი კურტიზანი მეძავები კვებავენ, კოპირებული საძაგელი მანერულობით  გვიხსნიან, რომ... აქ  ალფა გაკონტროლებული სოდომია, ომეგა კი მთავარ ფიგურანტთა და კურტიზანთა  პერვერსიის უსასრულობა...  აქ ჩვეულებრივი ადამიანური განცდა სასტიკად ისჯება - ჩაქოლვით. ენების რიტუალური მოკვეთით, და მერე მათი სატელიტური თეფშებით გაწყობილ სუფრაზე ვერცხლის ლანგრით ჩამოტარებით...

16 ივლისაც, მყრალი დარბაზიდან ეკრანზე პარლამენტის საგარეო ურთიერთობათა თავმჯდომარე, ვინმე  აკო მინაშვილი აბობღდა და კარგა ხანს ამტკიცებდა, რომ სამშობლოს გარდა ყველანაირი სიყვარული, მათ შორის მაფიოზების მიერ ნაწამები და მოკლული ძმისაც - ღალატია და ის უნდა აიკრძალოს. მოღალატე ფეხბურთელი კი - დაისაჯოს... ზუსტად იგივე გაიმეორა მისმა  პოლიტიკურმა "თანაპერვერმა", ამავე კარიკატურული პარლამენტის იურიდიულ საკითხთა კომიტეტეტის თავმჯდომარემ,  პალიკო კუბლაშვილმა, რომელიც კადრში  არასდროს არ ჩნდება თავისი საყვარელი ანტიკური ფეტიში სათამაშოების - სამართლის  სასწორისა და მახვილის  გარეშე... ისიც კარგა ხანს ამტკიცებდა, რომ  კარალეთის გეტოში გამომწყვრეული ომისგან  ფსიქოლოგიურად ტრამვირებული ადამიანები კანონზე მაღლა დგანან, და მათთან განსაკუთრებული ფაქიზი და ნაზი მოპყრობაა საჭირო. აქ  აღგზნებულმა მახვილი ლაჯებში ამოიჩრა, თავის სათამაშო  სასწორის ერთ თეფშს შეუმჩნევლად თითი შეაშველა და "მომხიბვლელი" შულერული მორცხვი  ღიმილით თვალები აგვიხვია.

აკოსა და  პალიკოს სცენებს შორის კიდევ ბევრი წვრილმანი პერსონაჟი ვიხილეთ მთავრობის კუთვნილი "არასამთავრობო" "სვინგერ" ორგანიზაციებიდან. რომლებიც ასევე ამტკიცებდნენ, რომ სისასტიკესა და ლინჩს 21-ე საუკუნეში, რა თქმა უნდა, თავისი საპატიო და განსაკუთრებული ადგილი უნდა გააჩნდეს , ხოლო თუ მაფიოზები  ძმას ან სხვა რომელიმე ოჯახის წევრს მოგტაცებენ, არავითარ შემთხვევაში არ უნდა ენდოთ პოლიციას, როგორც ამას ყველა ცივილიზებულად წოდებული ქვეყნის იუსტიცია თხოვს თავის კანონმორჩილ მოქალაქეებს, პირიქით - არ უნდა  "დაინანოთ" ფული "ძუნწი და მოღალატე" ფეხბურთელივით. რადგან ამ ქვეყნად, ბოლოს და ბოლოს, ყველაფერი ფულით  არ იზომება, რასაც   პრიმიტივთათვის დამახასიათებელი უბრალოებითა და ტემპერამენტით   ამტკიცებდნენ ამ დღეებში კარალეთელი ქვისგულა ჯარისკაცები და  აგრეთვე მათი განმგებელი  - საქართველოს აწ უკვე ექსლიბერტარიანელი  "სალო" ბურჟუაზია.

არჩევნების ასოცი დღის  მრიცხველი უკვე ჩართულია.  საქართველოს პოლიტიკური  ჭინთვების ინტენსიობა და სიმყრალე დღითი დღე  მატულობს. სავარაუდოდ, ის ვადაზე ადრე შობს გარყვნილების მახინჯ ნაყოფს.

საბედნიეროდ, ასეთი ნაყოფები განსაკუთრებული სიცოცხლისუნარიანობით არ გამოირჩევიან. ისინი ხშირად საკუთარი  სიძვისა და   ღორმუცელობის მსხვერპლნი ხდებიან ხოლმე. ზუსტად ისე, როგორც "სალომდე" სამი წლით ადრე გადაღებულ მარკო ფერერის  "დიდ ქეიფში" (La Grande Bouffe - 1972) , რომელიც  ასევე  კინოს ისტორიაში ერთ-ერთ ყველაზე "საძაგელ" და დიდ შედევრად ითვლება. თუმცა, ამაზე მოგვიანებით... პერვერი მატლის დაბადების დღეზე, ერთსანთლიანი ტორტის გარშემო - ფინჯან ჩაიზე ვისაუბროთ.

P.K.

16 Juillet 2012 / Paris

უტოპია - საპარლამენტო ანარქია

მომეცი შენი სიზმარი – უთხრა ხელმწიფემ.

სიზმარი როგორ მოგცეო? - მიუგო გაკვირვებულმა სიზმარამ.

                                                               ქართული ხალხური ზღაპარი

"უნივერსალური რესპუბლიკა" - ფრედერიკ სორიო. XVII 

ლაზიკა ახლი იერუსალიმია, სადაც პრეზიდენტი სააკაშვილი ორმოც წელიწადში აუცილებლად მიიყვანს ერთ წრეზე მოლასლასე ქანცგაწყვეტილ ერს. მხოლოდ სავარაუდოდ მანამდე, როგორც იტყვიან,  ან ვირები მოკვდებიან, ან მათი პატრონი. თუმცა «ვირების», განსაკუთრებით ჩემი ასაკის ვირების სიკვდილის შანსი ბევრად უფრო დიდია... ამიტომ «იერუსალიმი» ჩვენ თუ არა მწყემსსა და მისადმი ლოიალურად განწყობილ გარემოცვას   ნამდვილად გარანტირებული აქვთ... იქ კი, იერუსალიმში,  ამბობენ ისეთი გემრიელი ხურმა იცის, ვირებმაც კი იციან რა ხილიც არის და ძალიანაც უყვართო.

ჩემი აზრით, დაახლოვებით ესეთი უნდა იყოს ერთიანი ნაციონალური მოძრაობისა და და მისი მწყემსის მიერ მოფიქრებული -  ქვეყნის «გრძელვადიანი» განვითარების "პროგრამა - ოცნების"  ის ერთად ერთი პუნქტი, რომელიც მას  ფუნდამეტალურად განასხვავებს "ქართული ოცნების" – პროგრამისაგან.

ყველაფერი დღესავით ნათელია: ოცნება ერთია, დიადი და ნათელი! მისი პრივატიზაციის მსურველი კი ბევრი. ამიტომ საქართველოში დღეს ფაქტიურად  უსისხლო სამოქალაქო ომი მიმდინარეობს «ტკბილი ოცნებების» ხელში ჩასაგდებად.

ფრონტის წინა ხაზზე მყოფ ორ დაპირისპირებულ ძირითად კანდიდატს ბუნებრივია თავისი უპირატესობები და სისუსტეები გააჩნია. ამასთან,  არც ერთი მათგანი არ არის დაზღვეული ფატალური შეცდომისგან, რომელმაც შესაძლოა შესაბამისად ფატალური ცვლილებების წინშე დააყენოს წინახაზზე მებრძოლი ორივე კოალიცია.

ტერმინი კოალიცია ამ შემთხვევაში, ანუ ორივე დაპირისპირებულ მხარესთან მიმართებაში არ არის წამოცდენა- ამ ტერმინს რატომღაც არ ანიჭებენ იმ მნიშვნელობას რომელიც მას გააჩნია მიუხედავად იმისა, რომ მისი ეტიმოლოგიური  არსი ყველას კარგად ესმის: კოალიცია პირველ რიგში არის სხვადასხვა პოლიტიკური მგრძნობელობის ადამიანების, პარტიების ან ქვეყნების დროებითი ალიანსი, ლიგა, ფრონტი, გაერთიანება... შექმნილი საერთო პოლიტიკური თუ სამხედრო მოწინააღმდეგის დამარცხების მიზნით.

მაგალითისთვის 1793 და1815 წლებში ევროპაში შვიდი კოალიცია შეიქმნა ნაპოლეონ 1 -ის წინააღმდეგ, რომელიც ერთმანეთისგან რადიკალურად განსხვავებული პოლიტიკური გემოვნების ქვეყნებს რუსეთს, დიდ ბრიტანეთს, პრუსიას, შვედეთს აერთიანებდა.

ან სულაც, ძალიან შორს რომ არ წავიდეთ – ალბათ გახსოვთ, სულ ეხლახანს თბილისში რუსი როკერი შევჩუკი აღმოსავლეთ ევროპის რეგიონალური  ჯონ ლენონივით მიიღეს... შეგახსენებთ, იგივე შევჩუკი რამდენიმე კვირით ადრე წითელ მოედანზე პუტინის დიქტატურის წინააღმდეგ ნეობოლშევიკი   ლიმონოვის, კომუნისტი  ზუგანოვის, აფერისტი ჟირინოვსკისა და ათასი ჯურის ნეოფაშისტების გვერდით იბრძოდა, ალბათ ძნელია ვინმეს ენა მოუბრუნდეს და შევჩუკი რომელიმე ამ ექსტრემალური იდეოლოგიის მხარდაჭერაში დაადანაშაულოს... (თუმცა შეუძლებელი არაფერია, განსაკუთრებით თუ ქართველი გამძვინვარებული რუსოფობების ფეისბუქზე გამოქვეყნებულ ქსენოფობიურ სტატუსებს გავითვალისწინებთ. )

ხოლო თუ მაინც ჩვენი საკუთარი ისტორიიდან არის საჭირო მაგალითის მოყვანა, ამისათვის საკმარისია სულ რაღაც რვა წლით გადავინაცვლოთ წარსულში და გავიხსენოთ, რომ ვარდების რევოლუცია, სხვა არაფერი იყო, თუ არა ჭრელი კოალიციის გამარჯვება. რომლის წევრები ნაციონალურმა მოძრაობამ, სხვადასხვა მეთოდებით ჩამოიცილა ხელისუფლებაში მოსვლის შემდეგ – ჟვანია ძალიან საეჭვო გარემოებაში ფიზიკურად, ბურჯანაძე მორალურად, ხოლო დანარჩენები უბრალოდ ვულგარულად, ანუ ქუჩურად რომ ვთქვათ გადააგდო. ისევე, როგორც 1917 -ის ოქტომბერში ბილშევიკებმა ყველა დანარჩენი პარტიები, რომლებმაც ოქტომბრის ბურჟუაზიული რევოლუცია მოახდინეს.

კოალიცია, რომლის წყალობითაც სააკაშვილის გარემოცვამ ქართული დემოკრატიის იდეის პრივატიზირება შეძლო საბოლოოდ მაინც პარტიულ სტრუქტურად გარდაიქმნა, ხოლო «გადაგდებული» ლიდერების უიდეო ოპორტუნისტმა მხარდამჭერებმა და კუდამოძუებულმა თანამებრძოლებმა, ასევე წარმატებით გააგრძელეს გამარჯვებული ახალი ბატონის ყმობა.

საერთოდ, დიდი კოალიციები ქვეყნის შიგნით მაშინ იქმნება, როდესაც პოლიტიკური სცენა ბილიარდის ცუდად განლაგებულ პარტიას ემსგავსება. ესეთ დროს თამაშის გაგრძელება მხოლოდ მაშინ არის შესაძლებელი, თუ რომელიმე მხარე ძლიერი დარტყმით თამაშს გაშლის... ვარდების რევოლუციის შემოქმედი კოალიცია, რომლის დიდი ნაწილი სწორედ დღევანდელი ქართული ოცნების წევრებისგან შედგებოდა, სწორედ ესეთი ბილიარდის ბურთი იყო, რომელმაც პოლიტიკურად გაჭედილი შევარდნაძის ხელისუფლება ქუჩიდან დაშალა და უნდა ითქვას «ქართული ბილიარდის» ეს დაუმთავრებელი და მოსაწყენი პარტია, ერთ ხანს ასე თუ ისე საინტერესოდ წარიმართა – საკმაოდ ბევრი ლამაზი ბურთი ჩავარდა ლუზებში, თუმცა ძალიან მალე კოალიციის «კიას» მხოლოდ ერთი კაცი დაეპატრონა, მისი უშნო ქნევითა და გინებით ყველა ჩამოიცილა და პარტია ბუნებრივია, ისევ გაიჭედა.

ბიძინა ივანიშვილის ინციატივით შექმნილი «ქართული ოცნება» პირველ რიგში ისეთივე კოალიციაა, როგორმაც მიხეილ სააკაშვილი ხელისუფლებაში მოიყვანა, მისი ეხლახანს დაარსებული პარტია სახელწოდებით «ქართული ოცნება დემკრატიული საქართველო» არ წარმოადგენს რაიმე განსაკუთრებულ და განსხვავებულ გამანადგურებელ პოლიტიკურ ავტონომიურ ძალას კოალიციის სხვა წევრების გარეშე.

კოალიცია «ქართულ ოცნებას» ასევე შეუძლია გაჭედილი ბილიარდის ბურთების არევ დარევა, გაშლა, მათი პოზიციების გაპერსპექტიულება, ერთგვარი საპარლამენტო "ანარქიის" დამყარება, რომელიც აუცილებელია იმისთვის რომ დღევანდელ «ბრეჟნევისეულ» საპარლამენტო ჭაობს სიცოცხლის ნიშნები დაეტყოს. ვარდების კოალიციის მთავარი შეცდომა სწორედ შევარდნაძისეული საპარლამენტო «ანარქიული სულის» ქუჩაში  გატანა იყო, რომლის პირველი მოსავალი საქართველომ 2007 წლის ნოემბერში მოიმკა.

შევარდნაძის ეპოქის პარლამენტის თამჯდომარე, შეგახსენებთ ოპოზიციაში იმყოფებოდა ქვეყნის პრეზიდენტთან. მაშინ "ჩხუბი" ძირითადად სწორედ პარლამენტში მიმდინარეობდა და არა ქუჩაში. რასაც სააკაშვილის ხელისუფლებამ წერტილი დაუსვა აბსოლუტურად კონტროლირებადი საკანონმდებლო ორგანოსა და მუყაოს  თავმჯდომარის შექმნით, – აგრესიამ კი ქუჩაში გადაინაცვლა.

მაგრამ რა გარანტიაა, რომ პარტია «ქართული ოცნება დამოუკიდებელი საქართველო» რომელთანაც კოალიციის სახელი ასოცირდება ისეთივე უზურპატორი არ გახდება ხელისუფლებისა, როგორადაც  ნაციონალური მოძრაობა ჩამოყალიბდა?

ლოგიკით თუ მივუდგებით, ბევრი მიზეზიდან, მათ შორის ჩვენი ნაციონალური «ლიდერომანი» ბუნებიდან გამომდინარე «ქართულ ოცნების» ლიდერს არანაირი შანსი არა აქვს კოალიციის გამარჯვების შემთხვევაში ის  ერთიან პოლიტიკურ ბირთვად «დაააკონსერვოს» ერთი იდეის ქვეშ გაერთიანებული დატოვოს, თუნდაც იმიტომ. რომ ესეთი კონკრეტული გამაერთიანებელი ორიგინალური იდეა მას არ გააჩნია, და არც შეიძლება გააჩნდეს, რადგან, ვიმეორებ, «ქართული ოცნება» პირველ რიგში ჯერ ჯერობით ძალიან კონკრეტული , ნაციონალური მოძრაობის მიერ უზურპირებული ხელისუფლების დაშლის მიზნით შემდგარი კოალიციაა და არა ის პოლიტიკური ერთიანი ძალა, რომელსაც უნარი შესწევს პარტნიორების გარეშე მარტო შეებრძოლოს დღევანდელ მმართველ პარტიას. თუმცა გამარჯვების შემთხვევაში ის იძულებული  გახდება ზრდასრული პარტიული დამოუკიდებელი ცხოვრება დაიწყოს. რაც დრევანდელ ჭრელ "ოცნების" კოალიციას აუცილებლად კასეტური ბომბივით ააფეთქებს და მის შემადგენელ პოლიტუკურ წარმონაქმნებს სწორედ კასეტური ბომბის ნასხლეტებივით მიმოფანტავს პარლამენტში. დღეს ქართული სამოქალაქო საზოგადოება 2003 წელთან შედარებით სხვადასხვა მიზეზების გამო უფრო მომზადებულია იმისთვის, რომ ბიძინა ივანიშვილმა მიხეილ სააკაშვილივით ვერ გააცუროს ისინი და კოალიციის საკუთარ პარტიად გარდაქმნა მოახერხოს... მათ შორის  სააკაშვილის უდავო დამსახურებებისა და შეცდომების წყალობითაც.

ძნელი სავარაუდოა ისეთი რადიკალურად განსხვავებული პოლიტიკური გემოვნების პარტიები და დაჯგუფებები, როგორებიც მაგალითად რესპუბლიკელები და ნაციონალისტ ულტრამემარჯვენეთა ფართო სპექტრია ერთი რომელიმე პოლიტიკური პარტიის მაკონტროლებელი ფრთის ქვეშ გაერთიანებულნი ვიხილოთ. თუმცა, წარმოუდგენელი არაფერია – როგორც ცნობილია ქართულ პოლიტიკაში მარადიული, ელემენტარული პრინციპებისა და ფასეულობების ისეთი დეფიციტია, რომ ფაშისტები და კომუნისტები, ლიბერტარიანელები და პროფკავშირები, მემარჯვენეები და მემარცხენეები, მგლები და ცხვრები ერთად ძოვენ, ხოლო როცა საძოვარი არაფერი აქვთ მოფარფატე პეპლებს დასდევენ რატომღაც ნაჯახებით, როდესაც პეპლებიც აღარ არიან ერთმანეთს... ამასობაში ახალი ბალახი ამოდის და ისევ ძოვას იწყებენ... რამდენადაც ამჟამად პეპლების დევნის ფაზაში ვიმყოფებით, მათი ეს უცნაური აგრესიულ - ინფანტილური ბუნება კოალიციის გამარჯვების შემთხვევაში სავარაუდოდ პოზიტიური შეიძლება აღმოჩნდეს , და ახალი ბალახის ამოსვლამდე,  ამჯერად უკვე ბიძინა ივანიშვილის გარშემო გაერთიანებული უმრავლესობის მიერ საქართველოს ხელისუფლების უზურპაციისგან გადარჩენის შანსად იქცეს. ეს შანსი თავისი მხრივ ერთად ერთი გონივრული გზაა საქართველოს დემოკრატიული გზით განვითარებისა. სხვა, არადემოკრატიული ალტერნატივა რომ არ არსებობს, ამაზე უკვე კარგა ხანია აღარავინ კამათობს.

გამარჯვების შემთხვევაში, სავარაუდოდ, ქართული ოცნების «დიადი» პოლიტიკური «ბიგ ბანგით» გამოწვეული ქაოსი მალე მოწესრიგდება. ათასგვარ კომიკურ პოლიტიკურ მარგინალებს, მოუქნელ ჩოხოსან ულტრამემარჯვენე ნაციონალისტებს, ნებისმიერი ახალი პოლიტიკური ლიდერი ისევე «გადააგდებს», როგორც სააკაშვილმა «გადააგდო» ისინი რვა წლის წინ. ესეთებს საერთოდ ყოველთვის «აგდებენ» ხოლმე.

საერთოდ, დიდი ალბათობით, «ქართული ოცნების» აფეთქების ყველაზე მთავარი ბენეფიტორი შესაძლოა ისევ თავად არჩევნებში "დამარცხებული" ანუ 5()% -ს ქვევით დარჩენილი ნაციონალური მოძრაობა აღმოჩნდეს: ალბათ ცოტას თუ ეპარება ეჭვი, რომ ნაციონალებს პროცენტული შეფარდებით დღეს არსებული ვერც ერთი ცალკე აღებული პოლიტიკური პარტია ვერ გაუწევს სერიოზულ კონკურენციას, და ის პარლამენტში ობიექტურად ერთ ერთი ყველაზე დიდ პოლიტიკური გაერთიანებად დარჩება. მხოლოდ არა 58-ე არმიასავით ხეპრე და მოროდიორი, აბსოლუტური უმრავლესობით - როგორც დღეს. ის დაკარგავს იმ ყოვლისშემძლეობის შეგრძნებას რომელიც დღეს ესეთი საძაგელი აროგანტულობის საშუალებას აძლევს – ნებისმიერი საკითხის განხილვისას ფრაქციების გაერთიანების შემთხვევაში უმცირესობაში მოხვედრის გამუდმებული შიში მას უფრო ელასტიურსა და კომპრომისულს გადის. იძულებული გახდება პოლიტიკური ვაჭრობის წესებს დაემორჩილოს -რადგან მისთვის ყველაზე უმნიშვნელო პოლიტიკური ფიგურის ხმასაც კი ფასი დაედება და საბჭოური ტიპის «მორჩილი უმრავლესობის» დიქტატს სავარაუდოდ ბოლო მოეღება ... დამყარდება წესრიგი, რომელიც თუ ანარქისტებს დავუჯერებთ, აუცილებლად მოსდევს ქაოსს- დამყარდება წესრიგი იერარქიის გარეშე !... ამით - ხორცშესხმული «უტოპია - საპარლამენტო ანარქია» დამთავრდება და ის ასპარეზს ნამდვილ საპარლამენტო ცხოვრებას დაუთმობს...

რა თქმა უნდა, ეს ყველაფერი, ჯერ ჯერობით ,  მაინც უტოპიად გამოიყურება, თუმცა რეალურად განხორციელებად უტოპიად... ამიტომ მე პირადად  «ქართული ოცნების» აფეთქებით გამოწვეული საპარლამენტო ანარქია ბევრად უფრო მიმზიდველად მეჩვენება, ვიდრე ძალაუფლების უზერპაციაში გამობრძმედილი «ნაციონალური მოძრაობის» ბრეჟნევისეულ «უძრაობად» საბოლოოდ სტაბილიზაციის პერსპექტივა. ამასთან, საჭროა გამუდმებით გაკეთდეს აქცენტი იმაზე, რომ «ქართული ოცნების « შესაძლო გამარჯვების მიმზიდველობას სულაც არ გასაზღვრავს მასში შემავალი ძალებისა და პერსონალიების პოლიტიკური და კიდევ უფრო ნაკლებად პერსონალური მიმზიდველობა. უბრალოდ ბილიარდის პრინციპია ესეთი... სხვა არაფერი.

«საპარლამენტო ანარქიის» უტოპიურ პერსპექტივაზე ბევრი დეტალი მეტყველებს. პირველ რიგში მისი პოლიტიკური «კასეტური ბომბის» სახელწოდება - «ოცნება»! რომელიც დასავლური ცივი პოლიტიკური მარკეტოლოგიის თვალსაზრისით, აშკარად არა ადეკვატურად ჟღერს, თუმცა გასათვალისწინებელია, რომ ტრადიციულად «რომანტიზმი» ქართული შიდა პოლიტიკური ბაზრის ისეთივე თანმდევი მნიშვნელოვანი ელემენტია როგორც პრაგმატიზმი დასავლურისა. შეგახსენებთ, ვარდისფერი ხელისუფლება და მისი პრეზიდენტი კარგა ხანს იდეალისტებად და მეოცნებებად ასაღებდენ თავს, სანამ 2007 წელას რეალური ხელჯოხებით არ დაულეწეს ცხირპირი და ოცნებები ათი ათასობით ასევე იდეალისტ მანიფესტანტს. ნაციონალური მოძრაობის ოფიციალური საიტი დღემდე გვამცნობს, რომ პარტიის მიზანი და მისია: «ყოველი ჩვენთაგანის ოცნების განხორციელება, ძლიერი საქართველოს მშენებლობაა».

თუმცა დასახელებაზე უფრო მნიშვნელოვანი მაინც შინაარსი, უფრო სწორედ შინაარსის ნაკლებობაა:  «ქართულ ოცნებაში» გაერთიანებულ პოლიტიკურ დაჯგუფებებს იშვიათი გამონაკლისის გარდა ძნელია პარტია უწოდო ამ სიტყვის ლექსიკონური გაგებით. ისინი ქართული პოლიტიკისათვის კლასიკად ქცეული ტრადიციის მიხედვით ათასგვარ მეტნაკლებად ცნობილ პიროვნებების კლუბებსა და პატარა მაფიოზურ კლანებს უფრო წააგავნან. საქართველოში ამომრჩეველი ძირითადად ხმას უფრო ისეთ პერსონალურ კრიტერიუმებს აძლევს, როგორიც არის კინოში ან სცენაზე ნათამაშები როლი, მოგებული სპორტული შეჯიბრება,  კარგი ოჯახიშვილობაც კი, მიუხედავად იმისა რომ ზუსტად არავინ იცის რას ნიშნავს ეს უკანასკნელი. 
 პარტიული, ან კიდევ «უარესი» იდეოლოგიური კუთვნილება ფორმალურადაც კი ძალიან ცოტას აინტერესებს.

ზუსტად იდენტური სისტემით არის აწყობილი ერთიანი ნაციონალური მოძრაობის სტრუქტურაც. ისინი არც ობიექტურად სერიოზული და საზოგადოების მიერ ასე თუ ისე " ნორმალური პოლიტიკოსის" რეპუტაციის მქონე წევრების და  არც ოდიოზური ფიგურების რაოდენობით არ განსხვავდებიან თავიანთი მოწინააღმდეგე კოალიციისგან .ეს არც არის გასაკვირი - ორივე მხარეს  "ბედკრული საქართველოს შვილები" დგანან,  ნაციონალები ასევე მონდომებით ნადირობენ მსახიობებზე და სპორტსმენებზე წინასაარჩევნოდ, და წარმოადგენენ რადიკალურად განსხვავებული პოლიტიკური გემოვნების ადამიანების კოალიციას . ვის არ შეხვდებით აქ – ულტრალიბერალებს იგივე ლიბერტარიანელებს, ლიბერალებს, ცენტრისტ მემარჯვენებს, ნაციონალისტ ულტრამემარჯვენე ზვიადისტებს... და როგორც ბოლო დროს აღმოჩნდა მემარცხენეებსაც კი: ახალი პრემიერის, ივანე მერაბიშვილის პროგრამას სხვას ვერაფერს დაარქმევ თუ არა მემარცხენეს. 

მოჭიდავეებზე და მსახიობებზე ნადირობა წმინდა წყლის საბჭოთა ფენომენია – ნებისმიერი კომუნისტური პარტიის დეპუტათა ყრილობის ამსახველ არქივებს თუ გადაათვალიერებთ, უხვად აღმოაჩენთ საბჭოთა კინოს, თეატრის,ლიტერატურისა და სპორტის - წითელი დროშის ორდენით მკერდ დამშვენებულ დპუტატებს, რომლებიც ზუსტად ისეთივე ბუტაფორიულ როლს ასრულებდნენ კრემლის ყრილობათა  სვეტებიან უზარმაზარ დარბაზში, როგორც დღევანდელი გამოჩენილი ქართველი დეპუტატები და დეპუტატობის კანდიდატები.

სხვა ვერც ერთ ქვეყანაში ვერ ნახავთ მსახიობების და სპორტსმენების მსგავს კონცენტრაციას საკანონმდებლო ორგანოში – და არა იმიტომ, რომ ისინი სხვა პროფესიის ადამიანებზე ნაკლებად გონიერნი არიან. უბრალოდ პარლამენტი მართლაც სერიოზული და სპეციფიური საკითხების განსახილველი დიდი პასუხისმგებლობის მქონე ადგილია, და არ შეიძება იქ მოუმზადებელი ადამიანის შესვლა პირდაპირ ტატამიდან, საფეხბურთო მოედნიდან, ან სცენიდან, გარკვეული საბაზისო მომზადებისა და კომპეტენციის შეძენის გარეშე. თუმცა უნდა ითქვას, არც "ბიზნესიდან პოლიტიკაში" მოსულ საქმოსნების გააჩნიათ რაიმე უპირატესობა მოჭიდავეებთან, პოლიტიკურ მეცნიერებათა ცოდნაში...

ჩვენში, როგორც უკვე აღვნიშნე, პოლიტიკური - იდეოლოგიური გემოვნება ფაქტიურად ნულის ტოლია. ადამიანებს აბსოლუტურად ნორმალურად მიაჩნიათ, რომ პოლიტიკოსები რომლებიც წლების განმავლობაში დაუნდობელ ულტრალიბერალურ ეკონომიურ და პოლიტიკურ თეორიებს ქადაგებენ, არჩევნების წინ გულანთებულ იდეალისტ ტროცკისტებად გადაიქცნენ... დაუჯერებელია მაგრამ ეს საქართველოში ეს არავის უკვირს რამდენიმე ახირებული ადამიანის გარდა. რომელსაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ პრინციპები პოლიტიკაში ყველაზე მნიშვნელოვანი რამ არის... მხოლოდ იმ შემთხვევაში,  თუ ვაღიარებთ, რომ პოლიტიკა ქვეყნის ნორმალური ფუნქციონირების ძრავაა, და არა «მონოპოლიასვით» რაღაც ელიტარული ჯგუფური თამაში... ესეთ შემთხვევაში, დეპუტატად ნებისმიერი პროფესიისა და "გაგების" ადამიანს შეუძლია იმუშაოს და პრინციპები ჰალსტუკებივით იცვალოს იმისდა მიხედვით, თუ რა ფერის კოსტუმს აირჩევს თავის ტანსაცმლით გამოტენილ დიდ გარდერობში.

კანდიდატებად ეგრეთწოდებული «ცნობადი სახეების» გაყვანა დაუფარავად მეტყველებს ქართული საპარლამენტო იდეის ფიქტიურობაზე – ყველაზე დიდ პოლიტიკურ ძალებს, როგორც მმართველს, ისე ოპოზიციას მხოლოდ ინერტული, პულტზე ბრმად ხელის დამჭერი კონფორმისტები ჭირდება და არა დამოუკიდებლად მოაზროვნე პრინციპული პოლიტიკოსები, რომლებიც ნებისმიერ გადაწყვეტილებაზე არჩევანს შეგნებულად აკეთებენ და არავითარ შემთხვევაში ავტომატურად, როგორც დღევანდელ საბჭოურად მორჩილ პარლამენტში -  აბსოლუტურად ბრიყვული კანონების მიღებისას.

დეპუტატებით მანიპულირების ეს სამარცხვინო სისტემა როგორც ჩანს ყველა მხარეს აწყობს. ეს ერთ ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფაქტორია, რომელიც საქართველოში რეალურ საპარლამენტო დემოკრატიულ მმართველობას უტოპიად წარმოაჩენს. ესეთი დეპუტატების წყალობით სავსებით დასაშვებია, რომ შემოდგომის არჩევნებამდე არსებულმა პარლამენტმა ხარაკირი გაიკეთოს და საერთოდ შეწყვტოს არსებობა როგორც უმაღლესმა სახელმწიფო ორგანომ, ან ისეთივე საპარადო ფუნქცია დაიტოვოს, როგორც პრეზიდენტობის ინსტიტუციამ იტალიაში, გერმანიაში ან ისრაელში. ეს პროცედურა, შეიძლება ითქვას, უკვე დაიწყო კიდეც – ახალი პრემიერის უფლებამოსილების გაზრდით.

მცირე "სენტიმეტალური" გადახვევა : სულ რაღაც ერთი თვის წინ, საფრანგეთის ახალი პრეზიდენტის, ფრანსუა ჰოლნდის მიერ დანიშნულმ ეკოლოგიისა და ენერგეტიკის მინისტრმა, ახალგაზრდა ქალმა დელფინ ბატომ დანიშვნიდან რამდენიმე დღეში საჯაროდ განაცხადა, რომ კატეგორიულად არ ეთნხმება პრეზიდენტის პოზიციას, რომელიც მარიხუანას ლეგალიზაციას ეწინააღმდეგება, და დაადასტურა რომ აგრძელებს ბრძოლას კანაბისის კომერციალიზაციისა და მოხმარების დეკრიმინალიზაციისათვის... ესეთი პრინციპული სახელმწიფო მოხელე საქართველოში ბოლოს მგონი თავად სააკაშვილი იყო ამ ათიოდე წლის წინ... ვერაფერს იტყვი, შევარდნაძის ხელისუფლება ამის საშუალებას იძლეოდა: ალბათ გახსოვთ ზურაბ ჟვანია, მაშინდელი პარლამენტის თავმჯდომარეც კი ოპოზიციაში ედგა პრეზიდენტ შევარდნაძეს.

დღევანდელი პოლიტიკური კონტექსტი კი, ანუ წინასაარჩევნი პოლიტიკური პოლიგონი, რომლიც მართველმა ნაციონალურმა კოალიციამ შექმნა თავის პროტაგონისტი კოალიციის დასამარცხებლად სხვა არაფერია თუ არა სრული სახელმწიფო რესურსით გაკონტროლებული მართული «ანარქია», დიქტატურაში გადაზრდის მორცხვი მაგრამ რეალური პერსპექტივით.

წყლის ამღვრევა შიგ თევზის დაჭერის იმედით, არც თუ ორიგინალური მეთოდია ისეთი უიდეო ოპორტუნისტი პოლიტიკოსებისათვისაც კი, როგორებსაც საქართველოში ყოველ ნაბიჯზე ვხვდებით, და ეს როგორც წესი, ჯიუტი რეჟიმების დასასრულის მანიშნებელი პირველი სიგნალია. არც პატრიოტიზმის გაიძვერების მიერ უკანასკნელ თავშესაფრად, ან იდიოტების მიერ მის ერთად ერთ არგუმენტად გამოყენებაშია რაიმე ახალი, კიდევ უფრო ნაკლებად რუსეთის სპეცსამსახურთან თანამშრომლობის ბრალდებაში – ბოლო ოცი წლის მანძილზე სხვადასხვა დროს ჩვენ ყველას, თვით ყველაზე რადიკალურ რუსოფობ ჰიპერპატრიოტებსაც კი მოგვიწია მეტნაკლები დოზით ნასროლი მოღალატის ტალახის ჩამორეცხვა, თავად ნაციონალების ჩათვლით... და მივეჩვიეთ . საერთოდ, რუსეთი რომ არ ყოფილიყო, ქართველებს თვითონ უნდა მოგვეგონებინათ ის.

თუმცა, რა თქმა უნდა, მოქმედ რეჟიმს თავისი რამდენიმე ორიგინალური გამოგონებაც აქვს, რომელიც მას ღირსეულ ადგილს მიუჩენს პოლიტიკურ მეცნიერებებში შეტანილი ინოვაციური გაიძვერობების ენციკლოპედიაში (რომელიც სამწუხაროდ ჯერ ჯერობით არ არსებობს). ეს განსაკუთრებით ეხება დასავლელი დონორების მანიპულირების მეთოდებს ანუ იმ ლიმიტის დადგენას და მის ნაწიბურზე ჯამბაზის ოსტატობით წონასწორობის შენარჩუნებით ოინბაზობას, რომლის იქით მანიპულაციის უფლებას არ მოგცემენ, პრინციპში ეს ბავშვის მიერ მშობლის მანიპულირების ზუსტი ანალოგია, რომელიც სააკაშვილმა და მისმა თეორეტიკოსებმა დიდ პოლიტიკაში დანერგეს.მხოლოდ ეს მეთოდი, როგორც საერთოდ სამყარო, სრულყოფილი რა თქმა უნდა არ არის..

ბავშვს ადრე თუ გვიან მოთმინება მაინც ღალატობს, მაინც გადადის იმ ზღვარს, რომლის იქითაც უფროსები მანიპულირების საშუალებას აღარ აძლევენ და სჯიან.

ერთიანმა ნაციონალურმა მოძრაობამ სულ ეხლახანს გადააბიჯა ამ ზღვარს და სხვისი ფერადი კუბებით დაიწყო თამაში. გადაწეული საზღვრის დისიმულაციისათვის ვანო მერაბიშვილი ნათლიმამად დანიშნა, ხოლო მის ძველ პოსტზე საყოველთაოდ აღიარებული ქართველი  ლუკა ბრაზი – ბაჩო ახალაია დატოვა... თითქოს იმ ბინძური და სველი საქმეების საკეთებლად რომელსაც უნდა მოველოდეთ უახლოვეს თვეებში...  თუ ჭკუით არ ვიქნებით... მხოლოდ ერთ რამ არ გაითვალისწინა- უფროსები ყოველთვის მართლები არიან. და როგორც წესი, მსგავსი ოჯახური ინციდენტები, ბოლოს სათამაშო ნათლიმამის, ლუკა ბრაზისა და მათი ლეიტენანტ-ჯარისკაცების უჯრაში ჩაკეტვითა და ზღვარს გადასული პატარას დასჯით, მისი ცრემლებით მთავრდება ხოლმე.

პქ

9 Juillet 2012

Paris

ივერია - რედისონის ფანტომები

ამ ფეისბუკის ქალს ჰელენას რომ ვიცნობდე აი რას მოვუყვებოდი :

ჩემი ბოლო 1991 წლის თბილისური ზაფხული თითქმის მთლიანად ივერიის სახურავის პატარა ღია აუზზე გავატარე, რომელსაც რუდიკოს აუზს ეძახდნენ. თითქმის ყოველდღე დავდიოდით მე, კოტე ყუბანეიშვილი და ირაკლი ჩარკვიანი. იქ პატარა ღია კაფე იყო და იმ კაფეში ჩვენი რეაქტიული კლუბის რამდენიმე ლექსია დაწერილი, მათ შორის ჩემი «რიქშა N 8,5» - უზნეო სინატიფე, მე მესმის შენი ! უმზეო ზაფხული ჩაგიქროლებს გვერდით, არ გაგასენდება. თავიდან ამოიგდებ, სამუდამოდ... ზეიმი . ქუხილი. შამპანიური... ფრთხილად. არ დაეცე... და ა.შ....ერთ თბილისელ ჩინელ გოგოზე დავწერე რომელიც იქ გავიცანი.

კიდევ ლევიკო მოდიოდა ხანდახან ჩვენთან  ხშირად, აბაშიძე თავის მოლდაველ გოგოსთან ერთად... ჩვენი ძმაკაცი პლეხანოველი დუდუ სარალიძეც, რომელიც პოლ ნიუმენს გავდა და გაუთავებლად ექაქანებოდა რაღაცას ყვავილებიან ლურჯ «პარადნი» შორტებში »გამოწყობილ» ჯიმა გაბესკირიას, რომელიც სულ იცინოდა...

რუდიკო გოგუაძე კოტეს ძმაკაცი იყო, თუ სწორედ მახსოვს ერთად იჯდნენ რუსთავის ზონაში... მგონი ჯიმაც... თუმცა შეიძლება მეშლება, სამივე რომ ნაჯდომი იყო ეს ფაქტია. აუზ- ბარში კოტეს შევყავდით  როგორც ყოველთვის, და როგორც ყველგან... .

იმ წლის, 1991-ის აგვისტოს ბოლო დღეც კი მახსოვს. ეთერ ჭკადუა იყო ჩამოსული ამერიკიდან. დღე და ღამე ერთად დავეხეტებოდით. იმ დღეს აუზიდან წყნეთში წავედით მარიკა მანაგაძესთან, დევი გვახარია იყო კიდევ ჩვენთან ერთად და წურიკა , ზაზა გორდაძე, მგონი საერთოდ იმ საღამოს გაიცნო მარიკამ . მერე დაქორწინებულან. მათი შვილი ეხლა სორბონაში სწავლობს, ულამაზესი გოგოა. პარიზში გავიცანი ამას წინათ და მაშინვე მივხვდი ვისი შვილიც იყო. ირაკლი არ წამოვიდა. ლევიკოს კუჭი ატკივდა და არ სვავდა . დანარჩენები საშინლად დავთვერით. გამთენიისას დუდუმ დიდუბეში რაღაც ქარხნის სასადილოში წაგვიყვანა ხაშზე ... ცხოვრებაში სულ ერთხელ მაქვს ხაში ნაჭამი და ისიც მაშინ - ისეთი მთვრალი ვიყავი სულერთი იყო რას შევჭამდი...

მას შემდეგ აღარც დუდუ მინახავს ცოცხალი და აღარც ლევიკო, არც წურიკა, არც ჯიმა...ირაკლიც ხომ მოკვდა... ეს ყველამ იცით. ეთერი, მე, კოტე და დევი დავრჩით ჯერჯერობით ცოცხლები...რუდიკო თურმე ავსტრიაშია და ვერ ჩამოდის თბილისში – დაჭერის ეშინია.

ვინ აღარ დადიოდა იმ აუზ-ბარში: ძველი ბიჭები, არტისტები, პოეტები, მხატვრები, კარგი ნაშები, კარგი ნაშების ცოტა «სლაბი» დაქალები, ძალიან კარგი ბიჭები და გოგოები, ცუდებიც... ძალიან ცუდებიც. ისინიც, ვისაც ეს ფეის ბ. ქალი ჰელენა ბოზებს ეძახის - ანუ ერთი ორი ვიაიპი პუტანა – თბილისი პატარა ქალაქი იყო რუდიკოს აუზივით , სულ ორი ნორმალური სასტუმრო და ასევე ორი თუ სამი ესეთი «გრადისკა» ყოფნიდა – ფელინის «ამარკორდივით»... მხოლოდ გრადისკებს ფეის ბ.-ს ქალბატონივით ვულგარული ლაპარაკის მანერა არ ახასიათებდათ, რომც მოენდომებინათ , მაშინვე ვიაიპი პუტანების ხარისხიდან «ჩამოპრაშმანდოვკდებოდნენ» , ამიტომაც ცდილობდნენ ნორმალური ლექსიკით ელაპარაკათ – საერთოდ ვისაც როგორ შეეძლო კლასს ისე უფრთხილდებოდა...

ჰო მართლა... «ივერიას» აივნებზე მაშინ «ძონძი» საბნები და საცვლები არ ეკიდა გასაშრობად, არც მუყაოს გაშლილი ყუთები იყო აკრული ფანჯრებზე. საერთოდ ის საბრალო დევნილები, რომლებიც დღემდე ქუჩაში ცხოვრობენ- ჯერ არ იყვნენ საბრალონი და «ძონძები». ეს 1991 წლის აგვისტო -საქართველოს ბოლო «დოლჩე ვიტა» იყო.

მეორე დღეს, ლამის პირდაპირ სახაშედან, ეთერი თავის ქმარს დაუბრუნდა კალიფორნიაში. სექტემბერი დადგა. თბილიში ამინდები ადრე აირია, აუზის სეზონი დამთავრდა. ორ კვირაში – კინოს სახლთან პირველად გაისროლეს. ცოტა ხანში ტელევიზიასთან გრძელ ლულიანი უზარმაზარი ზარბაზანი მოაგორეს და მთავრობის სასახლეს დაუმიზნეს რომელიც იქიდან არც კი ჩანდა. დღემდე ვერ ვხვდები რატომ დაუმიზნეს ამ სიშორიდან – მაგრამ სამხედროებს რას გაუგებ. ვიღაცეები ზარბაზანთან სამახსოვრო ფოტოებს იღებდნენ.

ნოემბერში მე, კოტე და დევი პარიზში წამოვედით. მე და დევი დღემდე შევრჩით. კოტე კი სამ თვეში გადაბუგულ თბილისში დაბრუნდა, და მერე, ნელ ნელა ჯერ ლევიკო, მერე დუდუ, ჯიმა, ზაზა, ირაკლი დაასაფლავა...

 ამბობენ სამოქალაქო ომში «გამარჯვების» მერე უპატრონო «ივერიას» სულ რამდენიმე კუპონად «ეშმაკები» დაეპატრონენო. მერე ეს ეშმაკები რესპექტაბელური ხალხი აღმოჩნდნენ. მათ ვარდების რევოლუციის შემდეგ თავიანთი რამდენიმე კუპონიანი საკუთრებიდან «ბინძური დ დაუბანელი ძონძი» ლტოლვილები გაყარეს და ივერიას black- Royal პრეზერვატივი ჩამოაცვეს, მხოლოდ შუშის...

რუდიკოს ღია ბარი-აუზის ნაცვლად ეხლა თანამედროვე დახურული აუზი და რაღაც რესტორანია, სადაც შეკვეთა ისეთი სახით მოაქვს ოფიციანტს ნახევარი საათიანი ლოდინის შემდეგ, თითქოს მისი ვალი გმართებდეს... მაგიდებთან თავგასიებული პარლამენტარები, ფუნქციონერები და მათი მაგავსი გაურკვეველი ასაკის სავარაუდოდ მამრობითი სქესის გორილები სხედან კანტიკუნტად, რაღაც გულისამაჩუყებლად ვულგარულად და ისე სევდიანად გამოპრანჭულ უკრაინელ და ქართველ ნოვი გრადისკებთან ერთად – პირდაპირ ტირილი მოგინდება რომ შეხედავ... მე სულ ორჯერ ვიყავი და მესამედ შევეცდები აღარ წავიდე. თუმცა ჩემი სურვილით არც იმ «ორჯერ» ვყოფილვარ. ჩემმა ძალიან ახლო ნათესავმა დამპატიჟა ორჯერვე. მას პრინციპულად ძალიან მოსწონს სასტუმროს თავზე აუზის განთავსების «ორიგინალური» კონცეფცია. თუმცა, უნდა ითქვას, ცურვას - «გლენმორანჟი» და საძაგელი ბანანებისა და ფორთოხლის «პლასტმასის» ასორტი ურჩევნია. განსაკუთრებით - გაჯგიმული ოფიციანტებისათვის მკაცრი შენიშვნების მიცემაზე კარგავს ჭკუას. ესეთ დროს ზუსტად ისეთივე ბედნიერებას განიცდის,როგორსაც დუდუ განიცდიდა, წლების წინ ამავე ადგილზე - რუდიკოს ღია აუზ ბარში, როცა ვინმე ლამაზ გოგოს მიუჯდებოდა შეზლონგთან, და რაღაც უბოროტოს მოატყუებდა ხოლმე, ესეთი იყო, სხვანაირად არ შეეძლ ო და რა ექნა... ეს ყველაფერი იმ ეპოქაში ხდებოდა,... როცა ივერიაში, როგორც ფეისბუკის ქალი ჰელენა ამბობს, გაქანებული ბოზობა იყო ... და როცა ჩვენ იქ დავდიოდით.

P.S. ამ სასტუმროს შესახებ უფრო ადრინდელ ამბებსაც მოგიყვებოდით, მაგალითად მის ჰოლში ფეხსაცმელის გასაპრიალებელ «ფილიპსის» მაგიურ ავტომატზე , სადაც ათ კაპიკიან მონეტას თუ ჩააგდებდი და ფეხს შეყოფდი - დიდი შავი ჯაგრისები ფეხსაცმელს გიპრიალბდა... ნამვილი სასწაული იყო!.. მხოლოდ ჩემს დაგლეჯილ კაუნასის კეტებს ვერაფერს უხერხებდა... მაგრამ ეს კიდევ უფრო ძველი, ბრეჟნევის ზასტოის , ჩემი სკოლის დროინდელი ამბავია... არა მგონია საინტერესო იყოს ევროპული პროვინციული ქალაქის ინდუსტრიული ზონის არქიტექტურული ესთეტიკის მოყვარული ფეის ბ.- საზოგადოებისათვის, მითუმეტეს ამ ისტორიაში «ცნობადი სახეები » აღარ არიან და მოიწყენენ. ამიტომ არ ღირს.

ის კი არა, ეხლაც, როცა უკვე მოვყევი ეს ამბავი , მივხვდი რომ ფეისბუკის ქალ ჰელენაზე მისი მოყოლის სურვილი სულ გამიქრა და მგონი ისედაც ტყუილად შეგაწყინეთ თავი.

P.K.